‫ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @mnt_Anime
‫تصمیم بر این شد که کلاس ما برگزارکننده‌ی کافه مانگا باشه.
‫حالا ما اعضای کمیته موندیم تا در مورد...
‫نمایشی که قراره توی سالن بدنسازی برای استیج ویژه اجرا کنیم، حرف بزنیم.
‫بیاید اینجا چندتا ایده برای اجرامون دست‌وپا کنیم...
‫و بعد توی جلسه‌ی بعدی کلاس یکیش رو انتخاب کنیم.
‫باشه.
ولی اصلاً از کجا باید شروع کنیم؟
‫بیاد موموتارو رو اجرا کنیم.
‫مگه بچه کودکستانی‌ای؟
‫عه، خب چرا که نه؟
‫هومم... رومئو و ژولیت چطوره؟
‫هوف؛ خیلی تکراریه.
‫مثلاً یه‌طور سری عاشقانه؟
‫مثل شبح اوپرا.
‫فقط بیشترین اشتیاقت رو توی همه‌ی زمینه‌ها نشون بده.
‫می‌ـ می‌گم، نظرتون چیه از این فرصت برای اجرای یه نمایش اورجینال استفاده کنیم؟
‫اورجینال؟
‫پس تصمیمش گرفته شد: کلاس ما یه نمایش اورجینال اجرا می‌کنه!
‫و کارگردانمون هم، توموزاکی هست.
‫حواست باشه ایده‌ی بی‌نظیر خودت بود.
‫برو تو دلش آرمی بوی.
‫روت حساب می‌کنیم، فومیا.
‫برو تو کارش.
‫خب نظر من به کرسی نشست...
‫پیشاپیش ممنون، کارگردان مغز.
‫آ ـ آره...
‫حینی که حواسم به این اجراـه...
‫اول، یوزو.
‫بعد میمیمی و هانابی،
‫و در نهایت فوکا-چان.
‫با کی بیشتر از همه دلت می‌خواد قرار بذاری؟
‫اصلاً از پسش بر میام؟
‫وای... چه روز خسته‌کننده‌ای بود.
‫اینهمه جلسه هیچ فایده‌ای نداشت.
‫و هی، یوزو!
‫تو قراره لیدر پرومم بشی.
پرومم؟
هی آرمی بوی، پرومم چیه؟
‫یه مخففه.
‫می‌شه یه نفر از اعضای یه پروژه‌ی جشنواره‌ی فرهنگی...
‫که علاوه‌ بر اینکه توی کمیته‌ی کلاسی عضوه...
‫کمک می‌کنه تا جشنواره در سطح مدرسه اجرا بشه.
‫ایزومی داوطلب شد و لیدر شد، یادت نیست؟
‫اوه، آره... تو خواب بودی.
‫اوه، پس اینه.
‫واقعاً عجیبه که می‌تونی اونطوری بخوابی.
‫حتی موقع مسابقه‌های ورزشی هم یوزو برای کاپیتان شدن پاپیش می‌ذاره.
‫این اواخر انرژیش داره می‌ترکونه!
‫آره، گفتم یه امتحانی بکنم.
‫ولی زیاد به خودت فشار نیار.
‫ممنون شوجی.
‫چه مهربون.
‫خفه.
‫می‌بینمتون!
‫تا بعد!
الان از لیست پینستا کدومو می‌تونم انجام بدم؟
‫میمیمی رامن بخوره...
‫خدافظ!
‫میمیمی و رامن... آوردنشون کنار همدیگه یکم سخت می‌شه.
‫تو این چیزای کوچیکه که معلوم می‌شه هینامی چقدر دوست داره اذیت کنه.
‫واسه اجرا خیلی هیجان دارم!
نظرت چیه یه نمایش در مورد بسکتبال باشه؟
‫مثلاً در مورد این باشه که ستاره‌های بازی درست بعد از ‫شروع امتیاز منفی می‌گیرن و از بازی بیرون می‌شن!
‫عه، به‌نظر آشنا میاد.
‫آفرین.
‫خیلی تلاش کردم تا گزینه‌های نقشای کمدی رو بی‌خیال بشم.
‫با برگشت سریع تو، دوباره همه می‌افتیم رو دور خنده.
‫لطفاً بی‌خیال من شو. من اصلاً مناسب استیج نیستم.
‫گمونم به عنوان یه مغز، بیشتر به درد کارای مربوط به مغز می‌خوری.
‫پس لقبم به این معنیه که باید کارای مربوط به فکر کردن و اینا با من باشه؟
‫آره آره خوب فهمیدی!
‫خب، دیگه بهش عادت کردم.
‫گمونم من و تو خوب با هم کنار میایم...
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫واو!
‫اوهو! مغز... بدنت چقدر سفته!
‫نه، میمیمی تو خیلی سبکی...
‫ای وای... عجب تعریفی ازم کردی!
‫اوه... مثل اینکه چراغ سبز شد.
‫خب بریم توموزاکی.
‫آره...
‫مـ ـ میمیمی؟
‫چـ ـ چیه؟
‫اوم، خب...
‫وای، همچین دختر دبیرستانی جوونی رو...
‫آوردی همچین جایی!
‫فـ ـ فقط گشنه‌م بود!
‫خب منم گشنه‌م بود، پس مشکلی نیست.
‫شاید یه‌ذره توی عملی شدنش زور اضافه به‌ خرج دادم...
‫... ولی حداقل الان می‌تونم اون عکس میمیمی حین خوردن رامن رو بگیرم.
‫خب- من کیوزای ترکیبی می‌خورم!
‫ها؟ گیوزا؟
‫تو چی؟
‫اوه، خب...
‫رامن...؟
‫باشه!
‫پیش‌فرضم این بود میمیمی رامن سفارش می‌ده...
‫ولی اینجا زنجیره‌ی گیوزاست.
‫یه‌طورایی عجیبه تو دعوتم کنی، توموزاکی.
‫آ ـ آره خب. راستش، می‌شه گفت اولین باره که...
‫یه نفر رو بعد مدرسه واسه غذا دعوت می‌کنم.
هــــه؟
‫بعد برای چی منو دعوت کردی؟
‫برای چی... ؟
‫خـ ـ خب، می‌دونی... رامن...
‫رامن؟
‫آ ـ آره! خیلی دلم رامن می‌خواست.
‫انقدر زیاد دلت می‌خواد؟
پس دوتا می‌خوری؟
‫اونو دیگه نمی‌تونم...
‫و با ابرقدرت «مکالمه‌ی خودکار» یه آدم نرمال، تونستم کارمو توجیه کنم.
‫از بیخ گوشم گذاشت... اگه صادقانه جوابش رو می‌دادم...
‫می‌خواستم ازت یه عکس موقع خوردن رامن داشته باشم!
هـــا؟
‫قشنگ می‌تونم تصورش کنم.
‫بفرمایید.
‫ممنون بابت غذا!
‫ممنون بابت غذا...
‫اوممم، خوشمزه‌ست.
چیکار کنم؟
‫چطوری از میمیمی موقع خوردن رامن عکس بگیرم؟
‫چرا اینطوری بهم زل زدی توموزاکی؟
‫اوه... شرمنده. فقط داشتم...
تو... یکمی رامن می‌خوری؟
‫ها؟
ها... یکم؟
‫آ ـ آره... یکم.
‫چـ ـ چی شده؟
دارم فکر الکی می‌کنم؟
‫د ـ در چه مورد؟
‫اوه، هیچی.
‫خیلی‌خب، بده بیاد!
چی شد چی شد؟ چرا انقدر ازم عکس گرفتی؟
‫خـ ـ خراب کردم.
‫چیو خراب کردی؟
‫مـ ـ میمیمی فکر کردم می‌خوای تخم‌مرغمو بخوری.
‫هیچوقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫ولی چرا انقدر عکس گرفتی؟
‫خب... برای مدرک؟
‫وای، خیلی روی تخم‌مرغ حساسی.
‫فـ ـ فقط خیلی دوستشون دارم، همین.
‫امان...
‫بیا. ممنون.
‫خـ ـ خواهش.
‫هـــا. یه جای کار می‌لنگه.
‫مثلاً؟
‫هی توموزاکی.
‫تو هم یکمی از مال من بخور. بیا.
‫اوه نه نه نه نه نه!
‫می‌خواد چیکار کنه؟
‫این همون چیزه‌ست، همونه، همون که می‌گه «آآآ»...
چرا؟ چرا انقدر تلاش می‌کنه؟ چرا انقدر اصرار داره؟
‫مـ ـ من حتی نمی‌دونم چطوری باید رد کنم...
‫بـ ـ باشه!
‫حتی نتونستم ازش لذت ببرم.
‫خیلی‌خب، یه‌جای کار می‌لنگه.
‫ها؟
چی شد؟ عصبانیش کردم؟ چیکار کردم؟
‫نـ ـ نمی‌دونم...
‫ولی اگه عذرخواهی کنم یه‌طوری می‌شه.
‫حتی نمی‌دونم باید برای چی عذرخواهی کنم.
‫لعنتی، الان زودتر تموم می‌کنه!
اگه منتظر من بمونه بعد با جو چیکار کنم؟
‫منم باید زودتر بخورم.
‫و ـ واو، توموزاکی! چرا انقدر عجله داری؟
‫آ ـ آخه... میمیمی...
‫آخه تو داشتی گیوزات رو زودتر تموم می‌کردی...
‫نمی‌خواستم منتظر من بمونی...
‫آدم عجیبی هستی، توموزاکی!
‫خیلی‌خب، بعداً می‌بینمت!
‫آره- تا بعد.
‫حرفی برای گفتن ندارم، هینامی-سان.
‫شـ ـ شرمنده که منتظر موندی.
‫مـ ـ مشکلی نیست!
‫ببخشید... این...
‫ممنون. نظرمو در موردش بهت می‌گم.
‫ایـ ـ این اولین باره!
‫تـ ـ تا حالا هیچوقت کارمو به کسی نشون ندادم، پس زیاد بهم سخت نگیر.
‫آ ـ آره حتماً. ممنون.
‫من ممنونم.
‫یک، دو، سه...
‫شوت!
‫دوباره من باختم؟ این چهارمین باره!
‫دیگه الان کاریش نمی‌شه کرد.
‫شرمنده!
‫ممنون.
‫چهر بار پشت سر هم.
‫عجب شانسی.
‫تو توی سنگ‌-کاغذ-قیچی داغونی، تاکئی.
‫اشکالی نداره، تاکئی.
‫تف تـــــوش.
‫دفعه‌ی بعدی خودم می‌برم.
‫اوه مسابقه! خودم برنده‌م.
‫هی صبر کنین!
‫ها؟ الان قراره بدوایم؟
‫همه امروز خیلی انرژی دارن.
خب‌ـــ
‫منم هستم!
‫اون نگاه...
‫داره می‌گه «الان شانسته! تا وقت داری یکی دیگه رو هم انجام بده.»
‫می‌گم تاما-چان...
‫هوم؟ چی شده؟
‫می‌شه ازت یه خواهش کنم؟
‫تاما همیشه خیلی رکه‌ــ
‫بهتره اینجا هم مستقیم برم سر اصل مطلب.
‫من جدیداً یه اکانت پینستا باز کردم،
‫می‌خوام توش یه عکس از تو بذارم که داری شکلک در میاری.
‫می‌شه لطفاً؟
‫خب، یهویی بود.
‫با خودم گفتم شاید اگه از چیزای مختلف عکس بذارم باحال بشه.
‫خب... مشکلی که نیست. بیا.
‫عه... چه سریع... تاما-چان.
‫یالا عکستو بگیر!
‫اوه، باشه.
‫خب، بعدی تو توموزاکی.
‫ها؟
‫یالا!
‫بـ ـ باشه...
‫آه... اصلاً باحال نیست.
‫ها؟
‫بعدش وقتی برای هینامی فرستادمش،
‫بالأخره با گفتن «حداقل زومه» یه تعریف کوچیک ازم کرد.
‫دست‌نوشته‌ای که کیکوچی-سان بهم داد...
‫جمعی از پنج داستان کوتاه بود، که با مضامین مشترک به‌هم مرتبط بودن.
‫هرکدوم از داستان‌هایی که نوشته بود لطافت و گرما داشتن.
‫ها؟
‫اینطوری تموم می‌شه؟
‫هیچ فکر نمی‌کردم باباهه آخر سر پیداش بشه.
‫اوه، اون!
‫وقتی تموم شد به‌ذهنم رسید- عوضش کردم.
‫حس کردم یه بار از ذهن ولفین کم می‌شه.
‫آره.
‫اوه، و اینو هم دوست داشتم که اون هیولاـه چطوری نتونست صخره رو بشکنه،
‫بلکه میتا که آدم بود، شکست.
‫انگار که برای رسوخ کردن توی دیواری که بین نژادشون بود...
‫به جای زور بازوش از مغزش استفاده می‌کرد.
‫خیلی خوشحالم که همه‌ی اینا رو فهمیدی‌...
‫اوه، راستش، داستان آخر نیمه‌کار تموم شد. اون‌ـــ
‫ها؟ منظورت...داستان اژدهاست؟
‫آره، داستان اژدها!
‫اشتباه از من بود! خـ ـ خیلی ببخشید!
‫اشتباه؟
‫اون هنوز تموم نشده.
‫من همه‌شون رو توی یه فایل نوشتم، برای همین...
‫حتماً همراه بقیه پرینت شده.
‫آه، که اینطور.
‫هرچند اون یکی بیشتر از همه روم تأثیر گذاشت...
‫داستان بزرگ کردن آخرین اژدها.
‫انگار که موقع خوندنش واقعاً شخصیت‌ها توی ذهنم زنده شده بودن.
‫می‌دونی... مثل همونیه که قبلاً در مورد کتابای اندی گفتی.
‫چیزی که گفتم.
‫اوهوم.
‫که وقتی می‌خونیشون، انگار که کتاب همونطوری توی ذهنت زنده می‌شه.
‫وقتی داشتم اون داستان رو می‌خوندم،
‫دنیایی که تصور می‌کردم خیلی واقعی و رنگارنگ بود.
‫به‌خصوص اون داستان آخر...
‫حسی بهم داد که موقع خوندن داستان‌های اندی داشتم...
‫یا یه همچین چیزی.
‫کـ ـ کیکوچی-سان؟
‫اوه، ببخشید... متأسفم.
‫چـ ـ چی شده؟
‫من تمام این مدت عاشق کارهای اندی بودم،
‫و همیشه دوست داشتم یه چیز مشابه بنویسم.
‫واقعاً می‌گم... همیشه.
‫می‌دونم تازه شروع کردم،
‫ولی شنیدن این حرف از دهن تو بعد از اینکه کارمو خوندی...
‫منو خیلی خوشحال می‌کنه.
‫که اینطور....
‫هی، کیکوچی-سان؟
‫بله؟
‫چطوره از داستان آخر برای نوشتن نمایشنامه‌ی اجرای کلاسمون استفاده کنیم؟
‫دوست دارم ببینم که همه‌ی بچه‌های کلاس چیزی رو که تو نوشتی اجرا می‌کنن.
‫اما من...
‫ببخشید! مجبور نیستی.
‫می‌ترسم.
‫اون داستان آخر...
‫وقتی شروعش کردم خیلی روون جلو اومد،
‫و عاشق تک‌تک شخصیت‌هاش شدم.
‫یکی از داستان‌های مورد علاقه‌م شد. برام ارزش خیلی زیادی داره.
‫اما برای همینه که تصمیم‌گیری برای اینکه...
‫نتیجه‌ی داستان، اینکه این شخصیت‌های عزیز چطوری قراره به پایان کار برسن...
‫برام انقدر سخته.
‫و برای همینه که نتونستم پایانش رو بنویسم.
‫اوه... پس به‌خاطر اینه...
‫برام ارزش زیادی داره، برای همین می‌ترسم خرابش کنم.
‫که اینطور. پس بهتره این داستان همچنان توی وجود خودت بمونه،
‫تا به صبر و حوصله بتونی پرورشش بدی.
‫یا بهتره بگم، این حرفی بود که خودم تا همین چندوقت پیش می‌گفتم.
‫ها؟ پس...
‫اوکی!
خب اوضاع نمایش چطوره؟
‫داستان اورجینالی داریم که بتونیم ازش استفاده کنیم؟
‫یه لحظه می‌شه...
‫تو این فکر بودم که شاید بتونیم از این برای پایه استفاده کنیم،
‫در موردش بحث کنیم، نقشا رو انتخاب کنیم، و طی زمان بهینه‌سازیش کنیم.
‫آه، نه که درست حالیم بشه، ولی این داستان واقعی داره.
‫داستان فانتزیه.
‫می‌تونه باحال بشه.
‫مغز خودمونی! پسر توانا.
‫آه...
اینو تو نوشتی فومیا؟
واقعاً؟ تو نوشتی؟
‫نه، کیکوچی-سان نوشته.
‫عــه؟ پس بگو!
‫الان یعنی چی؟
‫هنوز دارم روی نیمه‌ی دومش کار می‌کنم.
‫ممنون بابت صبوریتون.
‫همیشه از اینکه از دنیای خودم بیرون بیام می‌ترسیدم.
‫ولی به‌خاطر همه‌ی صحبت‌های اخیرمون...
‫دیدم که تو جلوی چشمام از یه دنیای تنها بیرون اومدی...
‫و پا به دنیای ناشناخته‌ای گذاشتی.
‫و این فکر به ذهنم رسید که...
‫منم دوست دارم اون دنیا رو ببینم.
‫پس همه‌چیز تمومه.
‫کیکوچی-سان، می‌تونی تا قبل از جلسه‌ی بعدیمون یه خلاصه بنویسی؟
‫آ ـ آره، مشکلی نیست.
‫اوکی، پس می‌تونیم تعیین نقش‌ها رو شروع کنیم، آره؟
‫آره.
‫خب، نقش اصلی خودمم!
‫تاکئی.
‫هرکسی جز تو!
‫اوضاع جشنواره‌ی فرهنگی خوب پیش می‌ره.
‫حالا برای تکلیف‌های هینامی‌ـــ
‫چیزی ذهنتو درگیر کرده؟
‫واو!
‫مـ ـ میزوساوا؟
‫ولی خودمونیم فومیا تو واقعاً پدرسوخته‌تر از چیزی هستی که نشون می‌دی.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫هوممم... لازم نکرده بدونی.
‫«میزوساوا با عینک»؟
‫هـ ـ هی میزوساوا، فردا یا روز بعدش وقتت آزاده؟
‫چرا فومیا؟ عجیبه تو بپرسی.
‫آ ـ آره خب. می‌خوام با هم یه جایی بریم.
‫هومم... الان یعنی خودت فردا آزادی؟
‫آره.
‫پس خوبه. می‌ریم جشنواره‌ی فرهنگی.
‫جشنواره‌ی فرهنگی؟
‫جشنواره‌ی فرهنگی دبیرستان گومی.
‫یه دعوت تک‌نفره‌ست،
‫ولی‌ یه‌طوری دوتا بلیت گرفتم.
‫می‌تونیم حالا که بیرونیم جشنواره‌ی فرهنگی یه مدرسه‌ی دیگه رو هم ببینیم.
‫اوه، باشه، حتماً.
‫از قضا... گومی یه دبیرستان تماماً دخترونه‌ست.
ها؟ دخترونه؟
‫آره، دخترونه!
‫دختر...ونه.
‫ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @mnt_Anime