‫با آب داغ پرش می‌کنم.
‫ادامو در نیار.
‫خانواده‌ت کجان؟
‫سر کار.
‫ولی داره برف میاد واسه همین ممکنه زودتر برگردن..
‫بد نیست؟
‫چیش بده؟
‫اوضاع چجوری این‌جوری شد؟
‫خودت خودتو خشک کن!
‫از اولش هم ازت نخواستم خشکم کنی هــا...
‫حموم آماده‌ست.
‫راحت باش و شامپو هم بزن.
‫بـ ـ باشه...
‫آروم باش...
‫چندش‌بازی در نیار. خفن باش...
‫ها؟ وایسا!
‫توی خونه‌ی یامادا، لخت مادرزادم؟
‫تازه، چرا با خیال راحت اومدم توی حموم؟!
‫آب چطوره؟
‫هـ ـ هنوز نرفتم داخل.
‫بـ ـ بوی یامادا...
‫... همه‌جای...
‫شـ ـ شامپو...
‫بسه! بی‌هوا نگرد دنبال چیزایی که گذاشته این اطراف!
‫اینجا خطریه. نباید زیادی بمونم.
‫ایچیکاوا.
‫چـ ـ چیه؟
‫برات لباس می‌ذارم که عوض کنی.
‫یونیفرمت رو...
‫می‌ذارم توی کیفم.
‫د ـ دستت درد نکنه.
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie
‫موقع حرف‌زدن باهاش... دست به سالار بودم.
‫د ـ درست‌وحسابی بهش فکر کن!
‫یامادا به‌خاطر آسیب دستم و اون جا کلیدی، خودشو مقصر می‌دونه!
‫باید نسبت به احساسات یامادا، بیشتر از اینا باملاحظه باشم.
‫در حالت عادی، لباس آقایون خانواده ‫رو توی همچین موقعیتی قرض می‌دن...
‫ها؟
‫وایسا... چی؟
‫ها؟ صـ ـ صبر کن...
‫لباس‌زیرم... اینجا نیست!
‫با یونیفرمم گذاشتش داخل کیفش؟!
‫باید فعلاً اینو بپوشم، لباس‌زیرمو بردارم و برم دست‌شویی...
‫وایسا... نکنه قراره اینو مستقیم بپوشم؟
‫این؟
‫درهرحال که قبل از برگردوندش،‌ می‌شورمش.
‫فقط واسه چند لحظه‌س.
‫ها؟ ا ـ اونو یادم رفت!
‫آه،‌ تموم شدی!
‫می‌گم، کدومش بهتره؟ چانکو یا مرغ؟
‫فقط پیژامه تنشه!
‫قـ ـ قضیه چیه؟
‫چی می‌گی؟ واسه هات پات می‌گم خب!
‫هات پات رو گذاشتم اونجا، فقط باید اینا رو بریزی توش.
‫خیلی یهویی، داریم باهم ناهار می‌خوریم.
‫پـ ـ پس...
‫به هیچ‌چیز عجیبی فکر نکن!
‫فایده نداره...
‫یه اقیانوس خونی احاطه‌م کرده...
‫یکی...
‫اگه شل کنم...
‫تمومه.
‫راستی! لباس‌زیرم!
‫کجاست...
‫ها؟ آخ!
‫مـ ـ مـ ـ می‌میرم!
‫می‌میرم!
‫من...
‫همون‌جوری بمون!
‫دراز بکش!
‫خیلی‌خب.
‫آه، شرمنده!
‫مشکلی نیست...
‫همه‌چی سر جاشه. نزدیک بود.
‫می‌تونست خیلی داغون شه.
‫چـ ـ چرا لباس‌هاتو عوض کردی؟
‫اینو از موئکو کادو گرفتم.
‫با خودم گفتم این یکی نازتره!
‫عـــــــــه؟!
‫چرا نمی‌شینی؟
‫هروقت مامانم دیر میاد خونه، قبل از شام یه هات پات می‌زنم بر بدن.
‫تنهایی.
‫قبل از شام؟!
‫عالیه، نه؟
‫یه هات پات تنهایی رو خوردن، از اون کاراست که بزرگ‌سال‌ها می‌کنن.
‫تو بزرگ‌سال نیستی، صرفاً تنهایی.
‫پس...
‫هرازگاهی باهام می‌خوری؟
‫چـ ـ چیزی با خودت نیاوردی؟
‫هممم؟
‫می‌بینم که کنجکاو شدی.
‫نه خیلی.
‫نه!
‫می‌خوای نگاه کنی!
‫آلبوم، آره؟
‫قراره سال‌نامه‌ی یامادا رو به این زودی ببینم؟
‫اردوی مدرسه‌ست؟
‫آره! رفتیم بودیم نیکو.
‫همیشه داری یه‌چیزی می‌خوریا.
‫اوه، اینجایی...
‫اول از همه منو می‌بینی.
‫پیانو می‌زنی؟
‫یه‌مدت پیش که بچه بودم یه‌کمی یاد گرفتم.
‫یک‌سال اینجاها.
‫آها.
‫جدا از اون، باله.
‫انگلیسی.
‫و شنا و کندو هم بلدم.
‫البته همه‌شونو سریع ول کردم.
‫جدی؟
‫فرصت انجام کلی کارو داشتم، ولی...
‫هرکاری می‌کردم،‌ نمی‌تونستم توی کارام از بقیه بهتر بشم.
‫خوشم نمیاد کسی که بعد از من شروع کرده، ازم بزنه جلو.
‫اونا هم دلشون برام سوخت و گذاشتن ول کنم.
‫هروقت کارامو ول می‌کردم،
‫همیشه غذای موردعلاقه‌مو درست می‌کردن.
‫همین‌طور وقتی که توی مدرسه‌ی غیرانتفاعی...
‫قبول نشدم و به بینیم آسیب زدم.
‫چه مامان و بابای خوبی.
‫آره.
‫ولی اخیراً...
‫می‌ترسم.
‫آدمای اطرافم زیادی ناز منو می‌کِشن...
‫پس شاید در واقع؛
‫دارم کلی اسباب زحمتشون می‌شم ولی خودم متوجه نیستم.
‫و این‌جوری؛
‫یه‌روزی،
‫یه‌روزی، بقیه‌ی کسایی هم که برام عزیزن،
‫ازم متنفر می‌شن... شاید...
‫یامادا...
‫ببین منو نشستم زار شدم.
‫درمورد والدینت نمی‌دونم، ولی.
‫ولی مردم اگه اسباب زحمتشون شی،
‫یا اگه از دستت خسته شن، اینو می‌فهمن.
‫کنار تو می‌تونم صادق باشم.
‫قبلاً هم اینو گفتم، ولی...
‫می‌گم.
‫می‌تونم ازت یه‌چیزی بخوام که یه‌مدته توی ذهنمه؟
‫قبل از تعطیلات زمستونی...
‫دو روز نیومدی کتاب‌خونه، درسته؟
‫گفتی یه‌کاری داری.
‫جدی گفتی؟
‫گفتی اگه یکی اسباب زحمتت شه،‌ می‌فهمی...
‫ولی فکر نکنم بتونی.
‫آخه...
‫من می‌دونم تو چقدر مهربونی، ایچیکاوا.
‫واسه همینه که می‌ترسم.
‫شرمنده. خیلی اوضاعم خیطه، نه؟
‫ها؟
‫ببخشید که بهت دروغ گفتم...
‫واسه این بود که...
‫من خیلی ضعیفم.
‫فقط... نمی‌خواستم بهت آسیب بزنم.
‫واسه همین خودمو توی تاریکی قایم کردم.
‫فقط می‌ترسیده که ازش متنفر شم.
‫درسته.
‫ما...
‫یه‌کمی شبیه همیم.
‫کاهوی چینی وقتی وا می‌ره از همیشه خوش‌مزه‌تره.
‫تا لبه پرش نکن!
‫بیا.
‫ولی می‌دونی، من همیشه دست‌وپاچلفتی‌ام.
‫چرا فقط منم که استرسشو گرفتم؟
‫نکنه...
‫شاید...
‫واسه اینه که...
‫واسه این نیست که بزرگ شدی؟
‫بزرگ‌شدن خیلی بدبختی داره ها.
‫آره به‌نظرم.
‫نگرانی درموردش خوبه.
‫هروقت کلاس‌هاتو ول می‌کنی،
‫والدینت برات غذاهای خوش‌مزه می‌پزن.
‫واسه اینه که نمی‌خوان از ‫امتحان‌کردن چیزای جدید دست برداری.
‫اونا می‌دونن که خوشحال می‌شی و ادامه می‌دی.
‫هوم.
‫ها؟ پیام‌های لاینم تلنبار شده‌ن...
‫ها؟
‫چیه؟!
‫مامانم توی سوپری نزدیک خونه‌ست...
‫12 دقیقه پیش بوده!
‫اشـ ـ اشکالی نداره! دوستام همیشه میان اینجا!
‫ولی دوست‌های پسرت چی؟!
‫همین چیزی... هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده، ولی...
‫آ ـ آخه... من این‌جوری لباس پوشیدم، پس...
‫اگه قراره مامانتو ببینم باید لباسام درست باشه..
‫آها... پس...
‫وقتی لباس مناسب پوشیدی،
‫یه روز...
‫بدو!
‫هوی!
‫خوش برگشتی!
‫کسی از دوستات اینجاست؟
‫آره.
‫چی اینجاست.
‫هوم؟
‫عه‌وا، وان حموم رو آب کردی؟
‫چه باملاحظه.
‫خیلی خب! موقعی که مادرش داخل حمومه...
‫آه، درسته! تازه پرش کردم.
‫اینجا اتاق یاماداست...
‫تخت یامادا...
‫وایسا، الان وقت این‌طور فکرا نیست!
‫یامادا رو مجبور کردم بخاطرم دروغ بگه...
‫اگه پیدام کنن، بخاطر من،
‫ممکنه شکافی در خونوادشون شکل بگیره.
‫عه‌وا، هات پات خوردی؟
‫آره! خودم درستش کردم.
‫که این‌طور، راستی، امروز لباس نازی پوشیدی.
‫اوهوم! ‌مـ ـ موئکو بهم دادتش.
‫یه خورده سرد بود، برای همین گفتم بذار بپوشمش.
‫مامانی هم یکی شبیه این ‫داره، چطوره بپوشمش؟!
‫و ـ ولش کن، بهتره بری خودتو گرم کنی!
‫آخیش...
‫نخیر! الاناست که بابام هم برگرده خونه!
‫عه؟! بابات؟
‫چـ ـ چطور آدمیه...؟
‫مثل منه... گمونم...
‫مثل تو؟
‫مثل یامادا؟
‫چه خوشمزه‌ست!
‫برو زیر!
‫آنّا-چان!
‫چـ ـ چی شده؟
‫چی-چان که حالش بخاطر هات پات بد نشد؟
‫آلرژی نشون نداده؟
‫بـ ـ بیشترش رو آنّا خورد.
‫بـ ـ ببخشید مزاحم شدم.
‫حالت خوبه؟
‫بله...
‫اگه خوبه که خداروشکر.
‫مثل این‌که بارش برف هنوز ادامه داره،
‫برای همین سعی کن دیر نری خونه، باشه؟
‫شرمنده...
‫منم همین‌طور.
‫مجبورت کردم دروغ بگی.
‫شرمنده.
‫تـ - تلافی دفعه قبل.
‫ا ـ اشکال نداره.
‫دفعه‌ اولی‌ـه که یه چیزی رو از مامانم مخفی کردم، ولی...
‫دیگه بزرگ شدم... من.
‫پ.ن: در ژاپنی، کودکان موقع صحبت با اسم خودشون به خودشون اشاره می‌کنن، اشاره به جمله «بیشترش رو آنّا خورد»
‫با این‌که هنوز توی خونه با ‫اسم خودت به خودت اشاره می‌کنی؟
‫بـ ـ بین خودمون بمونه!
‫بای بای!
‫امروز رازهای زیادی پیدا کردم...
‫غـ ـ غول‌ـه!
‫برج‌های مسکونی واقعاً ترسناکن!
‫دیگه بر نمی‌گردم!
‫اگه از ماشین لباس‌شویی استفاده کنم،
‫ممکنه بقیه بفهمن، پس بهتره با دست بشورم...
‫صبر کن.
‫اگه شوینده‌‌مون با مال یامادا اینا فرق کنه،
‫شاید بعداً باعث شه مشکل پیش بیاد...
‫فعلاً دست نگه‌ می‌دارم تا اول از یامادا بپرسم.
‫ای وای! اینجا بودی؟
‫کیو-چان خیلی منحرفی!
‫ یعنی انقدر متفاوتن؟
‫تو خونه یه نفر دیگه شسته شده، پس آره...
‫چیزی بو نمی‌کنم.
‫یه شستن و برگردوندن ساده بود،
‫ولی چقدر دردسر داشت!
‫تو می‌تونی، کیوتارو!
‫چی می‌گی؟
‫یامادا رو می‌گم! باید عمیق‌تر راجع به چیز‌ها فکر کنی!
‫حموم، هات پات، بغل...
‫فقط یه توضیح برای این‌کارهاش وجود داره.
‫نه، اشتباه می‌کنی.
‫اگه من نه نمی‌گفتم،
‫یامادا مشکلی با ملاقات من و پدر و مادرش نداشت.
‫هیچ حس خاصی پشتش نیست.
‫رفتارش با من مثل بقیه دوستاشه.
‫مثل دوستاش؟
‫این‌طوری؟
‫تازه...
‫نمی‌دونم فاصله بین دو دوست چقدره.
‫منم همین‌طور.
‫دستم رو از گچ درآوردم.
‫ولی صدام یکم عجیب شده.
‫اوه.
‫دستت رو از گچ درآوردی؟
‫من اول متوجهش شدم!
‫گوش کن!
‫یامادا دیروز شیش تا اونیگیری خورد!
‫پنج تا خوردم! شیش‌تا برای پریروز بود.
‫چه فرقی داشت!
‫خیلیم خوب.
‫ایچیکاوا-کون، وقتی می‌بینم مثل ‫همیشه هستی، حس آرامش می‌گیرم!
‫اوهوم، بخاطر همینه که ایچیکاوا...
‫دستت خوب شده دیگه؟
‫نمی‌تونم چیزای سنگین بلند کنم.
‫دست راستم لاغرتر شده.
‫ایچیکاوا؟
‫نه انگار، عجیبه واقعاً.
‫نه که نخوام باهات حرف نزنم...
‫ها؟ آداچی کو؟
‫رفت کلاس رقص.
‫من رقصیدنم خوب نیست، برای همین...
‫خداروشکر که تو اینجایی، هارا-سان.
‫منم همین‌طور!
‫انگار لباسم بوی گند می‌ده!
‫لباسا از مدرسه‌ان دیگه، برای همین شاید یکم...
‫انقدر بده؟
‫نه...
‫لباسم رو با لباسش عوض کنم؟
‫گمونم پیشنهاد چندشی باشه...
‫تمرینات تن به تن شروع شد‍!
‫گروه دو نفره تشکیل بدید!
‫تک موندم...
‫همونطور که انتظار می‌رفت.
‫من، چیزه...
‫این...
‫نکنه...
‫ببینید.
‫به این می‌گن اوچی گاری!
‫خوب دریافتش کردی!
‫خیلی خب، شروع کنید!
‫آه! هارا-سان چقدر قوی بنظر می‌رسه!
‫مـ ـ مشکلی نیست.
‫ا ـ اینطوری...
‫آره.
‫چی شده، ها؟
‫با دوستاش این‌طوری رفتار می‌کنه؟
‫ولی...
‫من... بو می‌دم، پس...
‫مـ ـ منظورم لباسمه!
‫برای همین نمی‌خوای با بقیه هم گروهی بشی؟
‫تلافی.
‫ایچیکاوا، با یامادا-سان رابطه‌ت نزدیکه؟
‫چیز، اون...
‫چطور بگم... بوش...
‫خوبن، مگه نه؟
‫دخترای بو گندو!
‫نه...
‫احتمالاً صدام بخاطر بلوغ داره تغییر می‌کنه.
‫اون همه حرف زدم،
‫ولی از بزرگ شدن می‌ترسم.
‫وقتی بزرگ بشم،
‫امکان نداره رابطه‌ام با یامادا همینطوری بمونه.
‫به‌خصوص اگه الان رفتارش با ‫من مثل بقیه دوست‌های دخترشه.
‫ایچیکاوا.
‫ولی فکر نکنم راهی جز رو به رو شدن باهاش باشه.
‫حرف زدن... سختمه.
‫اگه سعی کنم بلندتر صحبت کنم، صدام دو رگه می‌شه.
‫نکنه سرما خوردی؟
‫نه...
‫اون روز کلی بیرون توی برفا بودی...
‫نه، سرماخوردگی نیست.
‫فکر کنم...
‫تغییر صدا... بخاطر بلوغه.
‫بخاطر بلوغ؟
‫چه خوب!
‫عالیه، عالی!
‫کجاش خوبه؟
‫آخه،
‫پسرا صداشون عوض می‌شه، ریش در میارن...
‫نشونه‌های بزرگ شدنشون راحت مشخصه!
‫من اینو نمی‌خوام!
‫وقتشه جشن بگیریم!
‫نخیرم!
‫دستت!
‫این دستت لاغرتر نشده،
‫بلکه این یکی کلفت‌تر شده.
‫نشانه‌ای از بزرگ شدن... ‫که خودم متوجه‌ش نشدم.
‫خیلی مشتاقم.
‫یاماداست که همیشه کمکم می‌کنه متوجه بشم
‫ایچیکاوا، وقتی صدات کلفت‌تر شد...
‫کلی اسمم رو صدا بزن... باشه؟
‫چیزه...
‫نشانه بزرگ شدن یامادا!
‫تو می‌تونی!
‫نه، انجامش بده کیوتارو!
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie