‫تمرین؟
‫هوم.
‫حالا که دستم بهتر شده گفتم ‫روزایی که کلاس جبرانی ندارم...
‫یا تو زود نمی‌ری خونه رو پیاده برگردم.
‫پس...
‫هر روز باهام میای خونه؟
‫آ ـ آخه همین‌‌جوری هم دارم میام...
‫و سواریِ دوتایی روی دوچرخه‌م خطرناکه.
‫یامادا آدم معروفیه.
‫اگه توی دردسر بیفته نمی‌تونه راحت ازش خلاص شه.
‫اوه! ر ـ راستی!
‫اینو یه‌لحظه نگه دار!
‫خب... اینکه کارت اودون‌امه...
‫امتحانم که 52 گرفتم...
‫پول واسه تابلوی فارغ‌التحصیلی...
‫کیفت چیه؟! یه‌عالمه کاغذ توش جا می‌شه؟
‫«بلیت ویژه‌ی پذیرش سراسری.»
‫هدیه‌ست.
‫کیتامورا یوکو-سان که توی ‫آژانسمه و سنپایم هست، بازیگرشه.
‫اکران فیلمش دیگه داره تموم می‌شه ‫واسه همین امـ ـ امروز حتماً باید برم.
‫هنوز دنبال چیزی‌ای؟
‫نه...
‫داستان عاشقانه، ها؟
‫اوه، چیزه..
‫این پاپیون رو موئکو داده بهم واسه ‫وقتایی که بعد از مدرسه می‌رم جایی.
‫ژاکت یامادا؟
‫چرا اینو پوشیدم؟
‫امروز عین آدم بزرگا شدی.
‫یعنی چی آخه؟
‫اون‌یکی بلیتم اینجا بود!
‫اوه، راستی... این.
‫بگیرش.
‫اوه، مرسی...
‫نه. منظورم این نیست.
‫مـ ـ می‌بینمت.
‫خودت ‫چی می‌خوای؟
‫مـ ـ میای بریم؟
‫یعنی... می‌تونم باهات بیام ببینمش؟
‫هوم! حتماً!
‫ببخشید.
‫واسه چی؟
‫چون مجبورت کردم بپرسی.
‫عیبی نداره.
‫واقعاً حرف دلمو دنبال کردم.
‫دوستش داری.
‫می‌خوای باهاش باشی.
‫مراقب باش. همیشه تله‌ها در کمینن!
‫هـ ـ هیچی...
‫قلبم داره با خودش جروبحث می‌کنه.
‫دکمه‌شو باز کنی بهتره.
‫از شر سواریِ دوتایی خلاص شدم ولی ‫حس می‌کنم هنوزم داریم کار بدی می‌کنیم.
‫این‌جوری بیرونیم.
‫تا شروع بشه هنوز وقت داریم.
‫عین دبیرستانی‌ها شدیم.
‫انگار که چندتا سالو جهشی خوندیم.
‫اگه اینجا بخورم به پست کسی که می‌شناسمش، منفجر می‌شم.
‫با خودش فکر می‌کنه دارم خودنمایی می‌کنم.
‫اوه، ببین! بریم یه‌چیزی بخوریم.
‫حله، امروز بزنیم توی مودِ شینوبی.
‫عین مار...
‫ببخشید!
‫ســلام! خوش اومـ...
‫قـ...
‫قرار بعد از مدرسه؟!
‫نـ ـ نه، نه! فقط اومدیم باهم فیلم ببینیم.
‫هیچ فرقی نکرد.
‫اینجا کار می‌کنید؟
‫هه. آره خب.
‫سفارش می‌دید؟
‫پس میایم داخل.
‫وایسا.
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا!
‫دارم با خودم حرف می‌زنم، باشه؟
‫ها...؟
‫حتی اگه قرار بود دل یه شاهزاده‌ی عربو ‫ببرم و کلی ثروت و قدرت هم داشته باشم...
‫چیزی که هیچ‌وقت عایدم نمی‌شه...
‫اینه...
‫قرار بعد از مدرسه اونم با یونیفرم!
‫خوب این لحظه رو مزه‌مزه کن.
‫ادامه بدی می‌رم توی بخش امتیازها بهت یه ستاره می‌دم فقط.
‫به‌نظرم اشکالی نداره بزرگ‌سال‌ها ‫توی قرارهاشون یونیفرم بپوشن!
‫داغ دلشو تازه نکن.
‫یـ ـ یه قراره؟
‫زود نیست ببریشون؟
‫فکر کنم توی دردسره.
‫زل نزن.
‫وقتی که تازه شروع کرده بود، هر روز توی خونه تمرین می‌کرد.
‫عــه؟ چه متعهد.
‫آخه شغلشه دیگه.
‫بخورید!
‫سیری‌ناپذیر باشید و هیچ‌وقت نگذارید ‫بیشتر از چیزی که می‌توانید ببلعید، غذا بخورند!
‫چشم!
‫گمشو!
‫ببین کی داره واسه من شاخ‌بازی درمیاره.
‫بسه دیگه!
‫باش، باش!
‫راستش، تاکویاکی خیلی باب دلم نیست.
‫عه؟ خودت گفتی بیایم اینجا!
‫آخه... دوستش دارما...
‫بالأخره کدومش؟
‫آه! ببخشید!
‫درست بلد نیستم بخورم...
‫حیلی داعه!
‫پس کلشو یه‌دفعه‌ای نذار توی دهنت!
‫بفرمائید. شرمنده که بابت نوشیدنی‌ها معطل شدید!
‫حالا کیه که داره زل می‌زنه‌، اچیکاوا؟
‫عه؟ نه، فقط...
‫هیچ‌وقت افراد نزدیک به خودم رو موقع کار ندیدم.
‫با خودم می‌گفتم خیلی داره تلاش می‌کنه.
‫عــه؟
‫ها؟
‫شنبه‌ی بعدی واسه یه مجله عکس‌برداری دارم.
‫ها؟
‫اگه بخوای، می‌تونی بیای ببینی.
‫یـ ـ یامادا رو موقع کار ببینم؟
‫مـ ـ مزاحم می‌شم.
‫بیرونه، واسه همین مشکلی نیست. البته فکر کنم.
‫اگه بتونم میام.
‫«اگه بتونم میام» یعنی نمیای!
‫این واسه بزرگ‌ترها صادقه.
‫خب...؟
‫مشکلی با اومدن ندارم.
‫خیلیم دلم می‌خواد.
‫ولی بازم...
‫هورااا!
‫این‌یکی مال منه؟
‫هست.
‫هه‌هه، مرسی!
‫صبر کن!
‫اول باید داخلشو خنک کنی.
‫تو بکن.
‫جدی؟
‫اول این‌جوری بازش می‌کنی...
‫ببخشید!
‫ادامه بده.
‫اومدم!
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫ها...
‫پس شد یه منتایکو و پیازچه.
‫عــه؟
‫صورت‌‌حساب؟ خبری نیست. مهمون من.
‫عه؟ ولی...
‫مطمئنی؟
‫این‌سری رو بهم رحم کن.
‫یه تازه‌کار داره واسه‌ت شاخ‌وشونه می‌کشه؟!
‫خفه شو و گمشو برو!
‫اسم من مرد پفیلایی‌‍ه!
‫آه، سلام.
‫خیلی بزرگه. اندازه‌ی مخصوص یاماداست؟
‫باهم می‌خوریم!
‫قرار...
‫اگه تنها بیرون‌رفتن با یه دختر اسمش قراره،
‫پس فکر کنم این قراره.
‫اینو قرار درنظر بگیریم، حس می‌کنم یهویی خیلی پیش رفتیم.
‫می‌گم.
‫جاتو باهام عوض کن.
‫چرا؟
‫همین‌طوری.
‫فیلم می‌‌بینی؟
‫نه، حداقل توی سینما نه.
‫ولی موقع دیدنشون توی خونه هم خوابم می‌گیره.
‫اگه خوابت برد بیدارت می‌کنم.
‫می‌دونی، دارم کتاب فیلمی که ‫می‌خوای توش بازی کنی رو می‌خونم
‫عــه! یادت مونده؟
‫خب کنجکاو بودم.
‫ولی شخصیت تو توی کتاب نیست.
‫نیست؟
‫نخوندیش؟
‫واسه ضبط فیلمه می‌‌ریم هیروشیما.
‫حوالی تعطیلات بهاری، واسه یه هفته.
‫عــه؟
‫واسه همین فیلم امروزی، واسه‌م تمرین بازیگریه!
‫کیتامورا یوکو-ساما از اون بازیگرهاست ‫که خیلی دلم می‌خواد شبیه‌شون بشم!
‫نقش‌‌های خفن، نقش‌های خنده‌دار... ‫توی همه‌شون می‌ترکونه!
‫حتی یامادا هم موقع حرف‌زدن درمورد ‫چیزای موردعلاقه‌ش تند صحبت می‌کنه.
‫حسی که درمورد شغل یامادا دارم...
‫لطفاً تلفن همراه خودتون رو موقع پخش فیلم، خاموش کنید.
‫یه‌جورایی توصیفش سخته.
‫پخش فیلم به‌زودی شروع می‌شه.
‫به مامان بگم که امروز دیر برمی‌گردی خونه؟
‫خفه شو!
‫یاد یه فیلم دیگه افتادم.
‫ای وای. شاید من گرگینه باشم.
‫«گرگینه‌ی جدید، بخش نهایی 2.»
‫یه فیلم که لمون‌زاکا توش بود مال شیش ماه پیش.
‫چرا دیدمش؟
‫چون توی بازیگرها اسم «آکینو آنّا» بود؛
‫که یعنی یامادا توش بود بازی کرده.
‫ای وای! کجاش بودم؟ چیزه...
‫من می‌رم خونه...
‫اسکلا رو، ترسیدن.
‫اون نقش یه دختر بد دهنِ غیر مهم رو بازی کرد که اوایل داستان کشته شد.
‫اما، می‌شد تفاوت اون با یک آماتور رو در یک نگاه فهمید.
‫یامادا یه بازیگره.
‫بیدار شو.
‫نخوابیده بودم.
‫بـ ـ بوسه؟!
‫چقدرم طولانیه!
‫دارم از خجالت آب می‌شم...
‫ها...؟
‫یامادا واقعا با نگاه متفاوتی دنیا رو می‌بینه.
‫همیشه این بهم یادآوری می‌شه،
‫و منو می‌ترسونه...
‫با این‌حال...
‫عشقشون ناتموم موند...
‫اما، بهم زدنا همیشه هم بد نیستن.
‫و تازه، کیتامورا-سان هم خیلی زیبا بود!
‫آه، شرمنده.
‫چرا؟
‫بنظر از اون فیلمایی نبود که تو خوشت بیاد.
‫اما، با این‌حال...
‫کل امروزو درمورد چیزایی که خودم دوست دارم وِر می‌زدم.
‫با این‌حال، حرف زدنش درمورد چیز‌هایی که ‫هیچ‌وقت قرار نیست بدونم، بسیار زیباست.
‫می‌خوام بدونم...
‫ها؟
‫می‌خوام درمورد تو بیشتر بدونم...
‫آه، چیزه‌، فکر نمی‌کردم خیلی اهل تحقیق درمورد این چیزا باشی...
‫آه، اوهوم. از فیلم امروز واقعاً خیلی چیزا یاد گرفتم.
‫حتی درمورد چیزای غیر کاری...
‫سیب
‫رینگو
‫گوریل
‫گوریرا
‫رامن رو
‫دریا
‫اومی.
‫چای با شیر
‫میلک تی
‫کرم ابریشم
‫ایموموشی
‫آش
‫شیچو
‫اسب
‫اوما
‫قارچ ماتسوتاکه
‫ماتسوتاکه
‫کنیا
‫آ... آ...
‫ممنون
‫آریگاتو!
‫خواهش
‫اون...
‫آخ جون!
‫باختم...
‫بردم!
‫پیروزیِ من!
‫هوی.
‫هوی!
‫سر و وضعم عجیب نیست؟
‫نه. خوب بنظر میای.
‫با تشکر.
‫چه زوده!
‫امروز قراره یامادای سرِکار رو ببینم.
‫خودش گفت اشکالی نداره بیام.
‫ولی واقعا اشکال نداره؟
‫عجیب نیست؟
‫آه، درسته. همچین موقع‌هایی...
‫...هدیه باید ببرم، درسته؟
‫اگه عجیب بنظر می‌اومد، فوقش نمی‌دمش.
‫ممنون از خریدتون!
‫الحق که صبح یک‌شنبه‌ست، حتی پرنده هم تو خیابون پر نمی‌زنه!
‫مثل چی تو چشمم!
‫می‌خواستم بین جمعیت خودمو مخفی کنم و نگاه کنم!
‫همم؟
‫آه!
‫امروز چه ناز شدی، آنّا.
‫عه؟ همیشه هستم!
‫از قبل می‌دونستم، اما دنیایی که توش کار می‌کنه این‌طوریه...
‫همه مثل آدم بزرگان و لباسای شیک پوشیدن و سخت دارن کار می‌کنن.
‫و یامادا هم بخشی از این دنیاست.
‫این لباسا چیه من پوشیدم؟
‫وای!
‫ماکارون!
‫برای وقتیه که کارت تموم شد.
‫چی شده؟
‫همه این‌کارا در مقایسه با اون بچه بازی بنظر میاد.
‫خودت بودی که گفتی می‌خوای یامادا رو بیشتر بشناسی.
‫اما، حالا که بهش فکر می‌کنم، این اصلا ربطی به من نداره.
‫لازم نیست فرار کنی.
‫فرار نمی‌کنم.
‫احساساتت، احساساتمون، فقط یه «بازی» بود؟
‫ناپدید شـ ـ
‫چی...؟ چرا...؟
‫اون موقع دیدم که شروع کردی به دویدن.
‫مگه الان سرکار نیستی؟
‫مشکلی نیست. مثلا اومدم دستشویی.
‫چی شده؟ حالت خوب نیست؟
‫نه...
‫چیزی نیست. برگرد سر کارت.
‫ببخشید.
‫چیو؟
‫خیلی بهت خوش نمی‌گذره، نه؟
‫کار کردن ربطی به خوش‌گذروندن و این حرفا نداره.
‫عه؟ این‌طور فکر می‌کنی؟
‫یادته چی گفتم بهت؟
‫درمورد این‌که هیچ‌وقت تو هیچ چیزی خوب نمی‌شدم؟
‫و همیشه بیخیالشون می‌شدم؟
‫درمورد این کار هم همین فکر رو می‌کردم...
‫عه...؟
‫کلی دختر هست که از من نازترن، قشنگ‌ترن، بازیگر بهتری هستن، و بامزه‌ترن.
‫هر روز تو دردسر می‌افتم. خسته ‌می‌شم.
‫واقعا نمی‌دونستم چرا دارم ادامش می‌دم.
‫اما، تو باعث شدی که متوجه‌ش بشم.
‫از کارت خوشت میاد، مگه نه؟
‫خیلی خوش‌حالم کرد!
‫یامادا خوش‌حاله، پس منم باید خوش‌حال باشم.
‫پس چرا انقدر دردناکه؟
‫اگه برنگرده...
‫اگه کارش و بپیچونه...
‫اگه از کارش اخراج بشه...
‫اگه...
‫...یامادا برمی‌گشت به یک دختر راهنمایی عادی بودن...
‫ها؟
‫ایچیـ ـ
‫کجا ـ
‫اگه، اگه این‌طور می‌شد...
‫منم عاشقش نمی‌شدم!
‫چقدر طول‌ ـ
‫عه؟ هی! هی!
‫عه؟ ول کن! فکرای عجیب می‌کننا!
‫عهه؟
‫یه دوست عادی بنظر نمی‌رسی.
‫عا... چیز...
‫این کیه؟‌ استایلو برم!
‫عجب چشمای ترسناکی!
‫دوستمه.
‫چیز، ایچیکاواست!
‫آه، اون؟
‫کدوم؟
‫که اینطور.
‫بفرما.
‫منیجرشه؟
‫یه همچین پسر خوش‌تیپی؟
‫چشمای خوشگلی داری.
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫یه دونه ماکارون می‌دم بهت.
‫نه، ممنون.
‫یه پسر راهنمایی...
‫واقعا یه پسر راهنماییه...
‫دختری هست که دوستش داشته باشی؟
‫اوتسوکی-سان!
‫می‌خوام یکم از جوونی‌شون لذت ببرم!
‫کودا نیکو-سان آماده‌ست!
‫کودا نیکو...؟
‫نمی‌شناسیش؟
‫یه مدل برای جلد مجله CiELـه و حتی توی تلوزیون هم رفته.
‫عجب قیافه نفس‌گیری...
‫واااه! آنّا-چان گوش کن! راننده تاکسیه همش بهم بی ‌محلی می‌کرد!
‫امروزم طبق معمول خفن آنّا-چان!
‫خفنه...؟
‫بچه‌تونه؟
‫من شبیه مامانام؟
‫بله، بله، بله! همین‌طوری.
‫خیال برم داشته بود.
‫حالا بیایید
‫قرار نیست کسی صرفا بخاطر کنار هم وایسادنمون، ما رو به اون چشم ببینه.
‫دلت می‌خواد زودتر بری خونه؟
‫نـ ـ نه...
‫تو شدیدا خودکوچک بینی.
‫آخه...
‫من چهارساله که دارم با آنّا کار می‌کنم و یه جورایی قَیم‌ش حساب می‌شم.
‫هیچ‌کس رو ندیدم که از اون دختر صادق‌تر باشه.
‫همه چیز رو بهم می‌گه.
‫حتی درمورد تو...
‫برای آنّا، تو مایه غرور و لذتشی.
‫ها؟
‫با این‌حال، آنّا داره به مرحله مهمی نزدیک می‌شه.
‫خودت می‌دونی که رابطه‌ت باهاش چطور ممکنه مانع کارش بشه، درسته؟
‫همم؟‌ هممم؟
‫لطفاً صبر کنید.
‫چیه؟
‫ما که باهم تو رابطه نیستیم.
‫جدی؟ فکر می‌کردم این‌چیزا رو راحت متوجه می‌شما...
‫واقعا این‌طور بنظر می‌رسیم؟
‫خب...
‫واقعا... برام محترمه.
..‫آنّا-سان و می‌گم.
‫از چیزی که فکر می‌کردم رک‌تری.
‫درسته. از خیلی وقت پیش.
‫از اون موقع تابحال.
‫از اینکه انقدر مثل بچه‌هام متنفرم.
‫بخاطر همینه که دردناکه.
‫نـ ـ نظرت چیه؟
‫درمورد امروز.
‫ساکت اما پرفشار.
‫از تعداد آدمای دخیل تعجب کردم.
‫نه، منظورم اون نبود، چیز...
‫آه، راستی.
‫اشکالی نداره؟ عجیب بنظر نمی‌رسه؟
‫منم قایمکی یه عکس ازت گرفتم.
‫اگه قراره بگیری، یه عکس خوب بگیر!
‫چرا؟ توش خیلی خوشگلی که.
‫پ.ن: آنّا و کیوتارو در این صحنه «شیریتوری» بازی می‌کنن، در این بازی، نفر بعدی باید با صدای آخر ‫کلمه نفر قبلی، یک کلمه جدید بگه، هر کس کلمه‌ای بگه که با حرف «ن» تموم بشه، بازنده‌ست.
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie
‫ ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie