‫ایچیکاوا، می‌تونی به نمایندگی از دانش‌آموزها،‌ نطق خداحافظی برای کلاسی که فارغ‌التحصیل می‌شه رو بخونی؟
‫ها؟ عمراً.
‫عه؟ اینکه خیلی عالیه!
‫آ ـ آره، اما این کارا رو معمولا دانش‌آموزای ممتاز انجام می‌دن.
‫یکی مثل ایشیمورو-کون یا هارا-سان.
‫من چی؟
‫بفرمایید انجامش بدید.
‫نطق خداحافظی؟ چرا انجامش ندی؟
‫نمره‌هات که خوبه.
‫از لحاظ نمره‌ی امتحانای نهایی،‌ نفر دوم بودی.
‫عه؟ ایول! واقعاً؟
‫نمی‌دونستی؟
‫خوش‌حال بودم که یه‌‌کم نمراتم بهتر شده، بعدش...
‫عه؟ من نفر دوم شدما.
‫انجامش بده!
‫ایچیکاوا نطق خداحافظی رو بخونه؟
‫مردم از خنده!
‫ولی اینکه ربطی به نمره نداره...
‫اشکالی نداره.
‫نمی‌خوام مجبورت کنم.
‫اما فردا تمرین مراسم رو داریم، و کسی هنوز برای انجامش داوطلب نشده.
‫پس فقط تا وقتی که یه نفر پیدا بشه.
‫اگه فقط برای تمرینه، انجامش می‌دم.
‫در ادامه، نطق خداحافظی توسط نماینده‌ی دانش‌آموزان، ایچیکاوا کیوتارو، قرائت می‌شود.
‫نباید قبول می‌کردم...
‫خداحافظی.
‫روز شروع ماجراجویی شما فرا رسیده.
‫علی‌رغم وجود سرمای سخت، حال پرتوهای بهاری به ما می‌تابند.
‫از صمیم دل به شمایی که امروز فارغ‌التحصیلی ‫خود رو جشن می‌گیرید، تبریک عرض می‌کنم.
‫نمی‌شنوم...
‫به نمایندگی از همه‌ی ما که اینجا هستیم،
‫به شما تبریک عرض می‌کنم.
‫چقدر یواش حرف می‌زنه.
‫همه‌ی ما بدون ایکه بدونیم چی در انتظار ماست، به این مدرسه اومدیم،
‫و شما ما را با آغوش باز پذیرفتید.
‫اون دیگه کیه؟
‫چقدر استرس داره!
‫اون بالا اصلاً صدات در نمی‌اومد.
‫گمونم سیستم صوتی مشکل داشته حتما.
‫مردم.
‫نخسته!
‫حـ ـ حتماً الان دیگه دنبال یه نفر دیگه می‌گردن.
‫من که مشکلی ندارم.
‫بریم تمرین، بیا!
‫ها؟ چی؟
‫گفتم که، قرار نیست انجامش بدم!
‫من آموزش صدا و آوا و این حرفا می‌بینم، خیالت تخت!
‫خیلی‌خب، روی دیافراگمت تمرکز کن.
‫دیافراگم یه‌‌کم بالاتره.
‫در آخر...
‫همواره برای شما آرزوی سلامتی دارم و ‫امیدوارم به دستاوردهای بزرگی دست یابید،
‫و شما رو به خدا می‌سپارم.
‫وای! خیلی بهتر بود!
‫این‌طوری صاف‌وایسادن چه خسته‌‌کننده‌ست.
‫ عالی بود!
‫حتماً به‌خاطر اینه که نفر دوم سال دومی‌هایی.
‫تو بودی که بهم آموزش دادی.
‫آره، اما...
‫چرا بهم نگفتی؟
‫اگه من نفر دوم سالمون بودم، به همه پزش رو می‌دادم.
‫نمره‌های مدرسه چیزی جز قدم‌های کوچیک نیستن.
‫چیزی که مهمه، مسیری هست که اجازه می‌دی به اونجا ببرنت.
‫حرفت خیلی حرفه‌ای بود!
‫خب ایچیکاوا،‌ اومدی و من رو سر کار دیدی، درسته؟
‫اومدی و سخت تلاش‌کردن منو دیدی، درسته؟
‫منم می‌خوام ببینمش.
‫هیس!
‫لطفاً دوست‌پسرم شو.
‫شرمنده، نمی‌تونم.
‫کس دیگه‌ای هست که دوستش دارم.
‫یامادا-سان؟
‫آره.
‫میتا-سان، بهتره با کسی جز من وارد رابطه بشی.
‫پس چرا این‌همه باهم رفتیم سر قرار؟
‫نمی‌خوام قیافه‌ی یامادا رو ببینم.
‫این یارو از ته دلش این حرف رو زد.
‫انجامش می‌دم!
‫نطق خداحافظی رو!
‫وقتشه سینه سپر کنم و نشونشون بدم!
‫به یامادا، و به اون...
‫این‌طور گفتم، اما...
‫به نمایندگی از همه‌ی ما که اینجا هستیم،
‫نگاه نکن!
‫خودت گفتی نگاهت کنم.
‫وگرنه تمرین حساب نمی‌شه.
‫آه، شرمنده...
‫از کی از مقابل مردم قرارگرفتن ترسیدم؟
‫جایزه‌ی پوستر ایمنی ترافیکی به ایچیکاوا کیوتارو-کون می‌رسه.
‫تبریک می‌گم.
‫هه! بیچاره‌ها رو ببین! عمراً به گرد پای من برسن!
‫چقدر از خود قدیمیم دور شدم...
‫کیو-چان!
‫بخور سرد آوردم!
‫همین‌طور چیزایی که روی گلو می‌مالی!
‫خیلی‌خب، بمالیم روی سینه‌ات.
‫اینا که برای سرماخوردگیه!
‫باشه...
‫فقط کافیه این متن ساده رو بخونم. نمی‌خوام شاخ فیل بشکونم که.
‫اینا به کنار، باید برم آرایشگاه.
‫آه. دو هزار ین کافیه؟
‫نه، پنج هزار لطفا‌ً...
‫عه؟
‫نگو! می‌خوای از اولین مدل موی خفنت رونمایی کنی؟
‫برای آدمای غیراجتماعی عجب سیستم خوبیه.
‫خیلی‌خب...
‫چی داری می‌نویسی؟
‫یه نمودار برای گفت‌وگوم با آرایشگر.
‫باید راه‌های راحتی پیدا کنم تا بتونم ‫بهش منتقل کنم که چه مدل مویی می‌خوام.
‫می‌خوای باهات بیام...؟
‫اصلاً.
‫و به این ترتیب، خودم رو برای آرایشگاه آماده کردم...
‫ولی احتمالاً منو به‌عنوان یه مشتری غیراجتماعی دسته بندی کردن،
‫چون کل مدت حتی یه کلمه هم صحبت نکردیم.
‫بفرمایید.
‫بله...
‫این جاهای شیک واقعا کارشونو بلدنا.
‫و بدین ترتیب...
‫این بود از صحبت‌های من، ایچیکاوا کیوتارو، نماینده‌ی دانش‌آموزها.
‫گریه نکن!
‫چرا؟
‫و روز فارغ‌التحصیلی از راه رسید.
‫عه؟
‫چرا بعد از یه روز این‌قدر تغییر کرد؟
‫موهاتو کوتاه کردی!
‫شبیه بچه پولدارا شدی!
‫چی شده؟
‫چیزی نیست، رفتم یه آرایشگاه جدید، یه‌‌کم موهام عجیب شده...
‫آره، یه‌جور وانمود کن که نفهمن دفعه‌ی اولت بوده که رفتی آرایشگاه!
‫واکس نداری؟
‫واکس؟
‫یه‌لحظه صبر کن.
‫آه، آداچی.
‫ها؟
‫واکس همراهت داری، نه؟ رد کن بیاد.
‫داری ازش بلند می‌کنی؟
‫این‌طوری گمونم خوبه.
‫سرینا می‌خواد آرایشگر بشه.
‫نه‌خیرم! فقط یکی از گزینه‌هاست!
‫از دست تو...
‫اما موهای خوبی داریا.
‫شاید بشه...
‫خیلی‌خب! چطوره؟
‫خلافکاری چیزیه؟
‫این‌طوری دیگه هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه چیزی بهت بگه.
‫یامادا...
‫منم ناسلامتی مدلما.
‫شش ماه پیش، هیچ‌وقت همچین موقعیتی رو تصور نمی‌کردم.
‫کافیه دیگه، وقت روبانه.
‫آه، درسته. اوغ.
‫چت شده بایاشیکو؟
‫هیچی...
‫فقط داشتم فکر می‌کردم که داره تموم می‌شه.
‫باید کلاسامون رو عوض کنیم دیگه؟ وقتی رفتیم کلاس سوم.
‫خب،‌ می‌گفتن که گروه‌های دردسرساز رو از هم جدا می‌کنن.
‫ما دردسرسازیم؟
‫لب مرز راه می‌ریم.
‫شاید جدا بشیم.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫مطمئنی؟
‫نـ ـ نه...
‫نیستم.
‫نیستم، اما...
‫بهش باورداشتن که ضرر نداره.
‫اوهوم!
‫داریم شروع می‌کنیم! توی راهرو صف بکشید.
‫اوه...
‫عه! مثل همیشه شدی که!
‫ممنونم، یوشیدا.
‫عه؟ نه بابا.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫عجب بدبختی‌ای...
‫اون صندلیا پشتمو داغون می‌کنه...
‫خیلی‌خب...
‫فقط باید مطمئن بشم که متن سخنرانی رو فرامـ...
‫عه؟
‫چـــی؟! متن سخنرانی رو فراموش کردی؟!
‫مگه یه‌‌کم دیگه شروع نمی‌شه؟
‫اشکالی نداره. آروم باش.
‫اونه‌-چان هرطور شده می‌رسونتش به دستت!
‫روی میزی جاییه؟
‫خبری از چیزای خاک‌برسری نیست که، نه؟
‫زود باش بابا!
‫چیکار کنم؟ به سنسه بگم نمی‌تونم انجامش بدم؟
‫فقط تیکه‌ی اولش یادمه، چطوره بعدش دیگه حرفی نزنم؟
‫یا باید...؟
‫چی شده؟
‫اوه، آه...
‫راستش...
‫انجامش می‌دم!
‫نطق خداحافظی رو!
‫هیچی.
‫ایچیکاوا...
‫لطفاً...
‫الان بهم نگو که می‌تونم از پسش بربیام.
‫نگو...
‫اشکالی نداره.
‫تادا!
‫این...
‫مال منه، ولی تو نگه‌ش دار.
‫بیا بریم!
‫باید بهش برسم!
‫اَه! ای خدا!
‫وایسا ببینم، مدرسه‌ش این‌طرفی بود؟
‫چیزی شده؟
‫اوه، تازه‌کار!
‫می‌دونی راهنمایی دایجونی کجاست؟
‫قبلاً مدرسه‌م بود.
‫خدا رو شکر. می‌تونی راهو بهم نشون بدی؟
‫دنبالم بیا!
‫بـ ـ باشه!
‫حالا می‌‌خوام از طرف تمام حاضرین، ‫نطق تبریکی رو به عرضتون برسونم.
‫عمراً از پسش بربیام!
‫یه سخنرانی بدون هیچ متنی؟
‫این‌جوری...
‫دستم... دست راستم!
‫بس کــــن!
‫نه! مراسم فارغ‌التحصیلیه ها!
‫بهتره زودتر برم جلو و از سنسه مشورت بگیرم.
‫اوه، ایچیکاوا.
‫چیزه...
‫ممنون که این‌کارو به‌خاطر من قبول کردی.
‫ها؟
‫خیلی خوش‌حالم. حالا اون‌طرفی برو.
‫وایسا ببینم! نمی‌شه، نمی‌شه!
‫شاید مردم تشویقم کنن ولی یه آدم درونگرا، درونگراست دیگه!
‫منِ قدیمی دیگه نیستش!
‫خودتو گول نزن.
‫فکر کردی یامادا و معلمت، هر درونگرای دیگه‌ای جز تو رو تشویق می‌کردن؟
‫فکر می‌کنی تویِ قدیمی، تویِ واقعی نیست؟
‫کی اون جا کلیدی رو پیدا کرد؟
‫ببخشید. ورود مردم عادی مجاز نیست.
‫اشتباه می‌کنید. داداشم نماینده‌ی دانش‌آموزهاست...
‫خفنه، نه؟
‫چیزه...
‫حال، نطق خداحافظی توسط نماینده‌ی دانش‌آموزان، ایچیکاوا کیوتارو، قرائت می‌شود.
‫ای وای!
‫صـ ـ صبر کنید!
‫یادت نره! کی بیشتر از همه بهت باور داره؟
معلمت؟
‫خواهرت؟
‫یامادا؟
‫نه...
‫منم.
‫تمام مدت می‌دونستی.
‫اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره...
‫کسی که تو رو بیشتر از همه دوست داره،
‫منم!
‫چشمتو از من برندار.
‫روز شروع ماجراجویی شما فرا رسیده.
‫علی‌رغم وجود سرمای سخت، حال پرتوهای بهاری به ما می‌تابند.
‫از صمیم دل به شمایی که امروز فارغ‌التحصیلی ‫خود رو جشن می‌گیرید، تبریک عرض می‌کنم.
‫صداش میاد.
‫از شما سنپای‌ها، چیزهای زیادی یاد گرفتیم.
‫همه‌ی ما بدون ایکه بدونیم چی در انتظار ماست، به این مدرسه اومدیم،
‫و شما ما را با آغوش باز پذیرفتید.
‫حالا شما، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی ما هستید،
‫و با اون به‌‌سوی آینده می‌‌ریم.
‫ممکنه یه نفر لحظات سختی داشته باشه و تقلا کنه.
‫ولی بازم... بازم...
‫اینجا آخرین بخشیه که یادمه.
‫ولی، شماها کسایی هستید که باید خودتون این قدم‌ها رو به‌‌سمت جلو بردارید!
‫پذیرش همچین حقیقت ساده‌ای ترسناکه...
‫نمی‌شه درکش کرد.
‫اما...
‫اما، حق فرارکردن ندارید!
‫چون،‌ شماها نور را دیدید!
‫اونا دوست‌هاتون،
‫معلم‌هاتون،
‫و همه‌ی چیزهایی که در این مکان یاد گرفتید هستن.
‫خودش زده تو فاز فارغ‌التحصیل‌شدن.
‫واسه همین،‌ اشکالی نداره.
‫از امتحان‌کردن چیزای جدید دست نکشید.
‫خودتون رو دوست داشته باشید.
‫قدر همه‌چیز رو بدونید.
‫این بود از صحبت‌های من، ایچیکاوا کیوتارو، نماینده‌ی دانش‌آموزها.
‫عالی بود، ایچیکاوا!
‫بیچاره‌ها. عمراً به گرد پای من برسید.
‫ایچیکاوا؟ ایچیکاوا؟!
‫آخرشم، من هنوز همونی‌‌ام که هستم.
‫چطوری؟
‫د ـ دیگه خوبم.
‫می‌‌دونی...
‫نطق خداحافظیت...
‫خدا رو شکر. اینجایی.
‫نان‌پای...
‫اوه، نماینده‌ی دانش‌‌آموزها هم که اینجاست.
‫نطق خداحافظیت عالی بود.
‫حسابی دلمو لرزوند.
‫عجب حرف‌های پوچی.
‫آه، یامادا-سان. یه‌لحظه وقت داری؟
‫یامادا.
‫من می‌خوام یه‌کمی بخوابم.
‫پس همین‌جا می‌حرفیم.
‫فارغ‌التحصیلی‌تون مبارک.
‫مرسی.
‫اگه بخواد کار عجیبی بکنه...
‫اینو...
‫این‌جوری می‌کنم...
‫و بعدشم این‌جوری!
‫من دیگه آدم اون‌روزی نیستم.
‫خب، می‌خواید توی دبیرستان هم فوتبال رو ادامه بدید؟
‫ها؟ چرا می‌پرسی؟
‫حتی بعد از رفتن‌تون از کلوپ، می‌دیدم که تمرین‌هاشون رو نگاه می‌کنید.
‫فهمیدم حتماً فوتبال رو دوست دارید.
‫خوش‌حال شدم که در این حد توجه کردی.
‫«صبر کن ببینم!»
‫داری به این فکر می‌کنی؟
‫نه همچین...
‫این صرفاً‌ یه مراسم الکیه.
‫توی ابتدایی، عضو تیم نونهالان بودم.
‫ولی ادامه‌دادنش تضمینی بر حرفه‌ای شدن نیست.
‫و همین‌جوری بازی‌کردنش باحال‌تره.
‫ولی تو خیلی خفنی، یامادا-سان.
‫شنیدم قراره توی یه فیلم بازی کنی.
‫تو از منم خفن‌تری.
‫خوش‌حال می‌شم که داری این‌همه تلاش می‌کنی.
‫بهش احترام می‌ذارم.
‫منم...
‫نه، این‌طور نیست.
‫نیست؟
‫دوستت دارم.
‫دکمه‌‌ی یونیفرمم رو داشته باش.
‫می‌دونم چه حسی دارید!
‫ها؟
‫نه، یعنی...
‫این حس که از تلاش‌کردن بقیه خوش‌حال می‌شید؛
‫که چطور به اون آدم‌‌ها احترام می‌ذارید و می‌ترسید ازتون متنفر شن،
‫واسه همین نگران می‌شید...
‫واسه همینه که...
‫خب... یعنی...
‫چیزه... چیزه...
‫یکی هست که دوستش دارم!
‫واسه همین، معذرت می‌‌خوام.
‫دستام پرن، واسه همین نمی‌تونم چیز دیگه‌ای رو نگه دارم.
‫می‌‌دونم چه حسی داره...
‫حس گریه‌کردن برای کسی که دوستش داری...
‫یامادا...
‫... منو دوست داره.
‫هوم. فارغ‌التحصیلیم تمومه.
‫می‌بینمت.
‫توی تعطیلات بهاری بهت پیام می‌دم.
‫ها؟
‫وقتی از نماینده‌ی دانش‌آموزهای گرامی‌‌‌مون آیدیت رو خواستم؛ بهم داد.
‫چـ...؟ چی می‌گی؟
‫دروغ می‌گید.
‫لطفاً همچین دروغی رو بهم نگید.
‫گولشو نخوردی، نه؟
‫چرا لحظه‌ی آخر همچین دروغی گفتی که ازت متنفر شه؟
‫چرا نگفتی به‌خاطر مصدومیتت از فوتبال دست کشیدی؟
‫این‌جوری صرفاً از سرم ترحم عاشقم می‌شد.
‫اوی، اوی. بالأخره تنها شده بودین!
‫ها؟
‫عه... عه؟
‫توی همون چند ثانیه، انجامش دادن؟
‫حق فرمودی.
ارائه ای از مــونت مــووی MontMovie.Net | @MontMovie