‫« آنچه در سریال قتلی در آنسوی دنیا اتفاق افتاد »
‫پلیس بخاطرِ اینکه داره توفان میشه ‫نمیتونه بیاد اینجا.
‫ما که نمی‌دونیم کی اینکار رو کرده.
‫دلیلش رو نمی‌دونیم ‫و نمی‌دونیم کارش تموم شده یا نه.
‫این یه دستگاهِ پیام رسانه.
‫فکر می‌کنم بیل اولین شبی که اینجا بود ‫از یه چیزی پرده‌برداشت.
‫یه راز.
‫آخرین شانس.
‫این اسم قایقِ روهانـه.
‫یکی اومده اینجا ‫تا همه‌مون رو دونه به دونه بُکشه؟
‫خب، لو می انگیزه‌اش از همه قوی‌تره
‫چون‌که جنون مصنوعیِ بیل
‫هدفش زمین زدنِ شهرهای هوشمند بود.
‫از دیوید حس بدی می‌گیرم.
‫دختربچه‌ی باهوشی هستی.
‫اینـو بهت می‌گم، ولی اگه ‫زنده از اینجا خلاص بشیم
‫نمی‌تونی به کسی بگی.
‫شاید این حلقه مال اولین قربانیش بوده.
‫«ای. بل»؟
‫ممکنه یه‌راست ببرتمون سمت اون.
‫میشه راجع‌به یه چیزِ دیگه حرف بزنیم؟
‫داشتی چه غلطی می‌کردی؟
‫- صبر کن، من... ‫- گیر کرده.
‫- اون مورفینه؟ ‫- چقدر اکسیژن مونده؟
‫دو دقیقه.
‫می‌خوای بذاریش زیر اون؟
‫وقت نیست.
‫آفیت باشه.
‫وقتی از تاریکی میام تو روشنایی ‫عطسه می‌کنم.
‫ژنتیکیـه.
‫بابام هم اینـو داره.
وبسایت مــونت مــووی تقدیم می کند :.: MontMovie.Net :.:
‫«قتلی در آنسوی دنیا» ‫«سردابه- قسمت پنجم»
مـونـت مـووی در تلگرام و اینستاگرام @MontMovie
‫الان چی‌کار کردی؟
‫عطسه کردم.
‫سرما خوردی؟
‫نه، اسمش بروزِ واکنش چشمیِ
‫برجسته‌ی ژن غالبِ اتوزومـه.
‫توی روشنایی عطسه می‌کنم.
‫وای خدای من.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- دارم بوت می‌کنم.
‫چرا داری من رو بو می‌کنی؟
‫نمی‌دونم، شاید یه روز گمت کردم،
‫و مجبور شدم پیدات کنم.
‫عه جدی، مثل یه سگ؟
‫آره، مثل یه سگ.
‫- بوی چی میدم؟ ‫- نمی‌دونم، بیا نزدیک‌تر.
‫بوی کاج...
‫و بنزین میدی.
‫تو بوی ماری جوانا میدی.
‫صابون مسافرتخونه.
‫کوکا کولا.
‫سیگار.
‫وای.
‫وای خدای من.
‫باید بریم.
‫یه روزی دیگه جایی برای رفتن نمی‌مونه.
‫چرا رفتارت عجیب شده؟
‫باید برم.
‫- بهوش اومده. ‫- ممنون، دکتر.
‫تو بفرما.
‫باید دراز بکشی.
‫وقتی دراز می‌کشم
که بشینی و شروع کنی ‫به جواب دادن به سؤالاتم.
‫ضربه‌ی مغزی شدیدی دیدی.
‫- شان کجاست؟ ‫- توی اتاقش داره استراحت می‌کنه.
‫می‌خوام ببینمش.
‫داره با یه عفونت مبارزه می‌کنه.
‫باید بخوابه.
‫تو کی هستی؟ ‫تو که یه پرستار تخمی نیستی.
‫بهت که گفتم، یه دکترم.
پس دنبال بچه‌ی پنج ساله‌ی یکی دیگه می‌دوئی؟
‫ولی یه بچه‌ی پنج ساله‌ی معمولی نیست، مگه نه؟
‫وایستا بینم، زومر مریضـه؟
‫برای همین این همه تجهیزات پزشکی دارین؟
‫نه.
‫این برای موارد اضطراریـه.
‫اینجا برای آروم کردنِ
‫50 تا فیل هم مورفین هست.
‫بابای من یه پزشک قانونیـه.
‫یعنی میگم...
‫این لامصب واسه درد شدیده. ‫موقعی که یکی مریضـه یا...
‫اگه بابات سوگند بقراط خورده باشه،
‫پس می‌دونی که نمی‌تونم ‫راجع‌به این باهات حرف بزنم.
‫مورفینی که بیل رو کشت از توی این محفظه برداشته شده بود؟
‫اونی که کد ها دستشـه تویی.
‫هر چی راز بیشتری پیش خودت نگه داری،
‫دست‌هات بیشتر آلوده به خون میشه.
‫مورفین از توی اون محفظه برداشته شده بود.
‫و یکی گیرنده‌ی...
‫دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب رو روشن کرد.
‫آره و زدش به برق.
‫خب از زمانی که اعتکاف شروع شد
‫کی توی این اتاق بوده؟
‫روحمم خبر نداره.
‫داربی، خواهش می‌کنم. تورم مغزی
‫چیزی نیست که به‌شوخی بگیریش!
‫اندی و لی اون‌طرفِ هر جایی‌ان
‫- که این آسانسور میره، مگه نه؟ ‫- بس کن.
‫- ممکنه به خودت آسیب بزنی. ‫- به خودم آسیب بزنم؟
‫دو نفر مردن.
‫سومی یه سوراخ تخمی تو گلوش داره.
‫من نگران یه ضربه‌ی مغزی نیستم.
‫نگران اینم که امشب زنده می‌مونم یا نه.
‫- تو هم باید نگران همین باشی. ‫- داربی!
‫کدوم طبقه؟
‫می‌تونیم همه‌شون رو بریم.
‫بیا داخل.
‫بشین.
‫یه چیزی بخور.
‫یه حرفایی برای گفتن دارم
‫که خوب نیست یه بچه‌ی پنج ساله بشنوه.
‫شرمنده اندی، من...
‫اشکالی نداره. میشه بری به شان سر بزنی؟
‫شما دو تا رو تنها می‌ذاریم.
‫بیا اینجا حشره کوچولو.
‫والدین تبدیل شدن به مدیرِ سرگرمی
‫رو کشتی تفریحی خصوصی بچه‌هاشون.
نتیجۀ این‌کار بجز یه نسل از جهانگردهای چاق و تنبل
‫- دیگه چیه؟ ‫- می‌خوام بمونم.
‫آخ، می‌دونم که می‌خوای.
‫ولی می‌ریم شاه آرتور بخونیم.
‫- غذات رو که دیگه تموم کردی. ‫- وقت خواب نشده!
‫- نه، بس کن! ‫- اون، عه...
‫- بس کن! نه! ‫- اون می‌خواد راجع‌به
‫شاه آرتور براش داستان بخونه.
‫- نه! ‫- من می‌خوام
‫تبدیل به شاه آرتور بشه.
‫راجع‌به اون نخود سیاهی که رفتی دنبالش شنیدم.
‫به‌نظر نمیاد کار زیرکانه‌ای بوده باشه.
‫می‌دونم که زومر پسر بیلـه.
‫و این‌که بیل مدعی شد باهاش نسبت پدری داره،
‫پس تو کشتیش.
‫یا دادی تاد برات بکشتش.
‫یا این‌که روهان فقط یه شاهد بود.
‫بگیر بشین.
‫نه.
‫می‌خوای به اتهام قتلی که بهم زدی
‫جواب بدم یا نه؟
‫من عقیمم.
‫از وقتی توی 19 سالگی ‫با شهریۀ مدرسه‌ام به مشکل خوردم
‫و فکر کردم اهدا کردن به بانک اسپرم ‫مشکلاتم رو حل می‌کنه
‫می‌دونستم.
‫هیچ‌وقت به کسی نگفتم، ‫حتی به زنم.
‫می‌تونم سعی کنم کارم رو توجیه کنم،
‫ولی واقعیتش فقط از سر غروره.
‫مسئله اینه که...
‫از روز اول می‌دونستم
‫که زومر فرزند بیولوژیکی من نیست.
‫داری دروغ میگی.
‫خیلی راحت میشه چک کرد.
‫ولی مورفینِ تو بود که به بیل تزریق شد.
‫و تو یه بخش پزشکی کامل داری.
‫پرستار بچه‌ات یه دکتر لعنتیـه.
‫تو مریضی، من...
‫نمی‌دونم، یا داری از یه بیماری جدی ‫بهبود پیدا می‌کنی.
‫می‌فهمی که هر بیماری‌ای که
‫معلوم نیست داشته باشم یا نه ‫اقتصاد دنیا رو کلاً
‫زیر و رو می‌کنه.
‫این که نشد جواب.
‫مورفین دزدیده شده بود.
‫ایوا صبح بعدش فهمید.
‫ولی بازم فیلم نشون میده...
‫فقط بیل و دیوید رو نشون میده.
‫البته جدا از اعضای خانواده.
‫تاد و ایوا؟
‫درسته.
‫شاید دارن برای یکی دیگه کار می‌کنن.
‫شاید یه دولت خارجی.
‫ببین، به احتمال زیاد قاتل یکیـه که
‫بهم نزدیکـه.
‫ولی من نیستم، داربی.
‫وقتی بیل مُرد کجا بودی؟
‫بخش پزشکی؟
‫همون لحظه که ماریوس شنید بیل مرده
‫مستقیماً اومد من و ایوا رو خبر کنه.
‫داشتی درمان می‌شدی.
‫شب‌ها دیروقت انجامش میدم.
‫نمی‌خوام پسرم رو بترسونم.
‫و اون واقعاً پسرمـه.
‫از هر جهت.
‫وقتی میفته، من بلندش می‌کنم.
‫وقتی می‌ترسه، بغلش می‌کنم.
‫اون بچه به هر لحاظی که مهم باشه، پسرمـه.
‫از بیل کاملاً سپاسگزارم.
‫سخت‌افزار رو اون فراهم کرد.
‫منم نرم‌افزار رو فراهم می‌کنم.
‫و همه‌مون می‌دونیم که نرم‌افزاره که مهمـه.
‫تو و لی همه رو دعوت کردین اینجا.
‫پس خودت فکر می‌کنی ‫کی انگیزه داشته بیل رو بکشه؟
‫ببین، نقطه ضعفت همین‌جاست.
‫بعید می‌دونم نقطه ضعفی داشته باشم.
‫تو عاشقش بودی.
‫پس فکر می‌کنی همۀ اینا راجع‌به بیلـه.
‫ولی نیست.
‫یکی می‌خواد من رو از بین ببره.
‫بیل هم این وسط گیر کرد.
‫این کارشکنیـه.
‫دارن برام پاپوش درست می‌کنن.
‫ترسیدی.
‫دنیا از دورۀ ارباب‌رعیتی تغییر زیادی نکرده.
‫من یه شاهم، داربی.
‫و اونا می‌خوان سرم رو قطع کنن ‫تا بتونن پادشاهیم رو تصاحب کنن.
‫نمی‌تونم به هیچ‌کس اعتماد کنم.
‫حتی روانشناسم هم برای دسترسی ‫به بازار سهام من رو فروخت.
‫ولی تو فرق داری.
‫تو مثل یه عضو تازه نفس ‫بین یه عده آدم خسته و فرسوده می‌مونی.
‫خیلی باهوشی.
‫بیش از یک‌بار ازم جلو زدی.
‫می‌تونم ازت استفاده کنم.
‫تو هم می‌تونی از من استفاده کنی.
‫داری میگی باید باهم کار کنیم؟
‫وقتی در ملت رو بزنی و ‫شروع کنی ازشون سؤال بپرسی
‫کی درش رو برات باز می‌کنه؟
‫هیچ‌کس.
‫ولی اگه من در بزنم...
‫این اسکن لایدار از ساعت 12:06 صبحـه. ‫(رادار نوری)
‫وقتی بیل مرد.
‫یه اسکن نوریـه.
‫برای حراست یه مدل ‫سه بعدی از هتل ارائه میده.
‫پس مثل یه تجربۀ امنیتی دربرگیرنده می‌مونه؟
‫واقعیتش یه کامپیوتر دربرگیرنده‌ست.
‫اینجا همه‌کار می‌کنم.
‫بازار چک می‌کنم، روانشناس میرم،
‫روی دیوارها ایده‌های جدید ترسیم می‌کنم.
‫اونجا یکی داره می‌رینه؟
‫الگوریتم
‫به‌صورت خودکار برهنگی رو سانسور می‌کنه.
‫پس این‌جوری به حریم شخصی احترام می‌ذاری؟
‫ما داخل اتاق‌های مردم رو اسکن نمی‌کنیم.
‫فقط فضاهای عمومی و بخش پزشکی.
‫همون‌طور که بهت گفتم، این منم
‫که ایوا داره کارای درمانم رو می‌کنه.
‫درمان افزایش عمر.
‫اسکن تا تقریباً
‫ده متر خارج از دیوارهای بیرونی، ‫ادامه پیدا می‌کنه.
‫اوه، لعنتی.
‫شرمنده.
‫نباید می‌ذاشتم این رو ببینی.
‫پس، عه...
‫پس تو...
‫موقعیت همه رو توی محوطه‌های ‫عمومی و خارجی داری؟
‫آره، بجز چند دقیقه‌ای
‫که ساعت 11:59 دقیقه، سیستم ‫یه پشتیبان‌گیری خودکار انجام میده.
‫دقیقاً همون زمانی که قاتل ‫تصمیم گرفت ضربه‌اش رو بزنه.
‫پس کارمند داخلی بخش حراسته.
‫میشه ساعت 11:30 شب رو ببینم؟
‫حتماً. ری؟
‫بله اندی؟
‫با اسکن لیدار برو به ساعت 11:30 شب.
‫پس لی، لو می،
‫مارتین و ماریوس
‫تو بررسی اجمالی، ‫همگی از ساعت 10:30 شب تا 1 صبح
‫دارن توی اتاق نهارخوری پوکر بازی می‌کنن.
‫به‌خاطر اون یه تیکه‌ای که از زمان حذف شده
‫نمی‌تونیم به‌طول کامل ‫همه‌شون رو کنار بذاریم.
‫درسته؟
‫ری؟
‫میشه عکس مهمانان
‫و کل کارکنان رو بیاری رو تصویر؟
‫و ری، میشه هر کارمندی که
‫فیلم دوربین در جلویی اتاقشون ‫نشون میده وارد اتاقشون شدن
‫ولی خارج نشدن رو بذاری کنار؟
‫متأسفم، داربی. ‫این اطلاعات عمومی نیست.
‫ری، کارمندانی که دوربین‌شون
‫نشون میده بین ساعت 11:30 شب ‫تا 12:30 صبح
‫وارد اتاق‌شون شدن ولی خارج نشدن رو بذار کنار.
‫چشم، اندی.
‫برای کس دیگه‌ای بهانه داری؟
‫توماس از ساعت
‫11:15 تا زمانی که جلوی در بیل پیداش شد
‫توی آشپزخونه بود.
‫برای کس دیگه‌ای مدرک محکم و قطعی‌ای نداریم.
‫کار هر کاری که بوده ‫دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب
‫- روهانم هک کرده. ‫- لباس شانم هک کرده.
‫و خودش رو از فیلم دوربینِ ‫جلوی در بیل حذف کرده.
‫آخه میگم، تاد که مهارتش رو نداره.
‫- زیبا هم که مخفیانه هکر نیست. ‫- نه.
‫دیوید؟
‫فکر کنم دیوید توی راهرو بود.
‫ری، عه...
‫میشه اسکنِ ساعت 12:06 دقیقه رو ‫نشون بدی و دنبال دیوید آلوارز بگردی؟
‫وایستا، نه.
‫عجیبـه.
‫وایستادن تو راهرو که جرم نیست.
‫نه، ولی وقتی ایوا من ‫رو از اتاق بیل خارج کرد
‫دیوید توی راهرو بود.
‫و اون‌موقع ساعت 12:15 دقیقه بود.
‫پس دیوید اون ده دقیقه‌ای که
‫شان داشت سعی می‌کرد بیل رو احیاء کنه
‫توی راهرو چی‌کار می‌کرد؟
‫نمی‌دونم چرا زودتر خبرم نکردی.
‫وسط یه بگایی حماسی‌ایم.
‫این چیه؟
‫ما باید ازت چند تا سؤال بپرسیم.
‫«ما»؟
‫شوخیـه؟
‫نه.
‫نمی‌دونم چرا داری به شخصیت فرعی‌ای ‫مثل داربی حال میدی
‫وقتی باید روی کوه کِی2 یا بلک‌راک
‫پای تلفن باشیم و جون‌مون رو نجات بدیم.
‫مطمئن نیستم جون تو در خطر باشه.
‫اونی که تا خرخره تو گِل گیر کرده منم،
‫و فقط تو و لی هستین که اینو می‌دونین.
‫داربی.
‫عه...
‫خب شبی که بیل کشته شد،
‫عه، من سر راهم خوردم به پیشخدمت،
‫توماس، توی راهرو.
‫و بعد ایوا من رو
‫برگردوند به اتاقم.
‫و تو دقیقاً در همون حینی که
‫این اتفاق داشت میفتاد، توی راهرو پیدات شد.
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫داشتم می‌رفتم اتاق یه مهمون دیگه.
‫اتاق کی؟
‫مجبور نیستم بهت جواب بدم.
‫به‌نظرم اگه جواب بدی به صلاحت باشه، دیوید.
‫اتاق الیور.
‫بعد از نیمه‌شب؟
‫با ساعت نیویورک تنظیمم.
‫می‌خوای عضو با استعدادم رو بدزدی؟
‫عضو با استعدادت رو بدزدم؟
‫خیر سرمون توی یه تیمیم.
‫عه، نیمه‌شب بجز جاسوسی
‫مردم کارای دیگه‌ای هم می‌کنن.
‫من بدون مارک
‫دیگه یک کلمه هم حرف نمی‌زنم.
‫- مارک کیه؟ ‫- وکیلش.
‫آره، من و دیوید سکس کردیم.
‫تعجب کردی چون به‌نظرت
‫معمولین نمی‌تونن سکس کنن؟
‫الیور...
‫می‌تونی برامون توضیح بدی ‫اون شب چه اتفاقی افتاد؟
‫خب، عه، اولین باری که سکس کردیم
‫توی اتاق دیوید بود.
‫ساعت احتمالاً حول و حوش 11:30 بود.
‫بهش زنگ زدن، ‫به‌نظر میومد حواسش پرت شده.
‫بعدش بهم گفت باید برم.
‫پس من هم رفتم.
‫نیم‌ساعت بعد، درم رو زد.
‫گفت می‌خواد یه دور دیگه سکس کنیم.
‫چه‌جوری بود؟
‫- حس و حالش چه‌جوری بود؟ ‫- دست‌پاچه بود.
‫ولی حشری شده بود.
‫ازش پرسیدی تو سرش چی می‌گذره؟
‫که چرا مضطرب بود؟
‫نه.
‫ولی کلی راجع‌به لو می حرف زد.
‫فکر می‌کرد جاسوس چینی‌ای چیزیـه.
‫بهش گفتم حرفش نژادپرستانه‌ست.
‫وایستا، پس تو در واقع وقتی بیل
‫نیمه‌شب کشته شد، تنها بودی؟
‫ببین، من فکر می‌کردم بیل
‫یه مجاهدِ اخلاق‌مدارِ حقه‌بازه.
‫وقتی یه سفیدپوست با جذبه‌ای که سالم و سرپایی
‫راحت میشه یه لادیسم باشی. ‫(یک جنبش اجتماعی از صنعتگران نساجی ‫بریتانیا در قرن نوزدهم)
‫ولی من طرفو نکشتم.
‫کفش‌های ورزشیت.
‫عه...
‫جلوی کفشت ساییدگی داره.
‫تو فلج نیستی، نه؟
‫یعنی، اگه مجبور باشی می‌تونی راه بری؟
‫راه دوری نمی‌تونم برم.
‫طولانی مدت هم نمی‌تونم وایستم.
‫برنامه داشتم اینو باهات بخورم.
‫گفتم یه موقع میشه که بهم میگی
‫چرا دعوتم کردی اینجا، ‫و با هم یه نوشیدنی می‌زنیم.
‫شرمنده، لو می. ‫این دورانِ...
‫- خیلی سختی بوده. ‫- من از
‫انقلاب فرهنگی زنده موندم، ‫از این هم زنده می‌مونم.
‫تو هم همین‌طور.
‫عه، بعد از حمام،
‫با زنت و فیلم‌سازِ پوکر بازی کردم.
‫لی پوکربازِ قهاریـه.
‫پول زیادی ازم برد.
‫از ساعت 11 بازی کردیم
‫تا حدوداً ساعت 1
‫و بعد مستقیماً رفتم تو تخت.
‫تو اون فاصله کسی میز رو ترک کرد؟
‫میز که حتماً ولی اتاق رو نه.
‫بجز اون یه باری که لی رفت.
‫من باید یه‌ذره نوشیدنی می‌خوردم.
‫تو مهارت هک کردن داری، درسته لو می؟
‫من مغزِ تشکیلاتم نیستم. زور بازوشم.
‫نه، ولی شهرهای هوشمند ساختی
‫که با کامپیوتر کار می‌کنن، پس،
‫باید یه چیزایی بلد باشی.
‫خیلی‌خب.
‫بعد از روهان، بهم هشدار داده شد.
‫هک کردم و از فایروال رد شدم.
‫می‌خواستم ببینم ‫می‌تونم با تیم امنیتیم
‫توی سیکلوفیوذور ‫تماس بگیرم یا نه و، عه...
‫بگم ترتیب انتقالم رو بدن
‫تا منو از اینجا خارج کنن.
‫ولی نتونستم باهاشون تماس بگیرم.
‫مرسی از صداقتت.
‫اومدم اینجا چون می‌خوام کمک کنم.
‫کمک هم بهت می‌کنم، اندی، ‫حتی بعد از این‌که از اینجا رفتیم.
‫تیمم نرم‌افزاری توسعه داده
‫تا ساکنین شهرهای هوشمندمون ‫رو در امنیت نگه دارن.
‫توی سوابق سلامت روان،
‫سوابق جنایی و داده‌های تلفن همراه ‫دنبال الگوهایی می‌گرده
‫تا پروفایل‌هایی ایجاد کنه
‫تا رفتار های مجرمانه رو پیش‌بینی کنه.
‫واضحه که یه همچین چیزی ‫می‌تونست اینجا مفید باشه.
‫نظرت این نیست؟
‫به‌نظرم باید نفر بعد با لی حرف بزنیم.
‫- چرا؟ ‫- خب، لو می گفت از سر پوکر پا شد رفت.
‫- ممکنه یه چیزی دیده باشه. ‫- نه. اون‌وقت بهم می‌گفت.
‫کاری که باید بکنیم ‫اینه که رد تماسی که
‫با اتاق دیوید گرفته شد رو بزنیم. ری،
‫می‌تونی فهرست تماس‌هایی که
‫در روز سوم فوریه با اتاقِ ‫دیوید آلوارز گرفته شد رو مرور کنی؟
‫دو تماس دریافتی داره.
‫مسئول پذیرش ساعت 9:15 دقیقه تماس گرفت.
‫تماس بی‌پاسخ بود. ‫ساعت 11:07،
‫دیوید یک تماس دریافتی داشت.
‫از طرف کی؟
‫تماس از توی اتاق ویلیام فرا گرفته شده بود.
‫بیل زنگ زده به دیوید؟
‫عه، ری، مدت زمان تماس چقدر بوده؟
‫27 ثانیه.
‫بیل که اصلاً دیوید رو نمی‌شناخت، مگه نه؟
‫عه، شما از تماس‌ها رونوشت برمی‌دارین؟
‫نه، مگر این‌که حرف خطرناکی زده بشه،
‫که باعث بشه ضبط کنه.
‫اندی؟
‫- نه، الان نه. ‫- اندی،
‫فکر کنم بهتره جواب بدی.
‫وال‌استریت ژونالـه.
‫می‌دونن که روهان مرده.
‫می‌دونن اینجا گیر افتادیم.
‫- چطور؟ ‫- روی تکرارکنندۀ سَپ هستن.
‫از کجا فهمیدن؟
‫کی بهشون گفته؟
‫نمی‌دونم.
‫خودت فکر می‌کنی کی بهشون گفته؟
‫مردم... چــه مــرگــشــون
‫شــــده؟!
‫من به یه بی‌شرفم
‫نمی‌تونم اعتماد کنم!
‫الو؟
‫هی، سوزان. اندی‌ام.
‫آره. حقیقت داره.
‫از چیزی سر در آوردی؟
‫نه.
‫خب، آره، من... نمی‌دونم.
‫انگار گوشه‌های پازل رو چیدم،
‫ولی وسطاش رو هنوز نذاشتم، می‌دونی؟
‫هی، میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫آره، البته.
‫لو می گفت از بازی پوکر غیبت زد.
‫کجا رفتی؟
‫رفتم به زومر سر بزنم.
‫می‌دونی دقیقاً چه زمانی بود؟
‫عه... نمی‌دونم.
‫عه، احتمالاً یه‌خرده از ساعت 11 گذشته بود.
‫و متوجه چیز عجیب یا اشتباهی نشدی؟
‫با آسانسورِ بخش پزشکی رفتم.
‫کسی توی راهرو نبود.
‫اندی کجاست؟
‫عه، پای تلفنـه.
‫ببین لی، یه معذرت خواهی بهت بدهکارم.
‫واسه چی؟
‫یه چیزایی کنار هم قرار دادم
‫که فکر کردم شاید انگیزه بودن و...
‫مستقیماً به اندی گفتم،
‫ولی اول باید میومدم سراغ تو.
‫خب، خب، چی بهش گفتی؟
‫عه، بیل عادت داشت
‫چند باری پشت‌سر هم به‌سرعت عطسه کنه.
‫همیشه می‌گفت به‌خاطر تغییر نوره.
‫بهش می‌گفت «سندرومِ عطسه‌ی واکنش به نور»
‫منم همیشه فکر می‌کردم به‌نظر الکی میاد.
‫ولی زومر هم همین‌کارو می‌کنه.
‫و ژنتیکیـه.
‫می‌دونم که بیل پدر بیولوژیکی زومره.
‫چی؟
‫داربی، تو اینو به شوهرم گفتی؟
‫آره، ولی، لی،
‫اون از قبل می‌دونست.
‫منظورت چیه که از قبل می‌دونست؟
‫فکر کنم اون... ‫اون باید خودش اینو بهت بگه.
‫چیو خودش بهم بگه؟
‫داربی، چیو خودش بهم بگه؟
‫عه، اون عقیمـه.
‫لی؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫فقط یه دقیقه وقت لازم دارم.
" مــــ.ونت مــــ.ووی " M.O.N.T.M.O.V.I.E
‫ماری؟
‫[ ماری لارسن ]
‫[ تاریخ صدور: دهم ژانویه 2023 ] ‫[ تاریخ انقضا: دهم ژانویه 2033 ]
‫آم، ببخشید. داشتم...
‫ببخشید. داشتم...
‫فکر کنم حق با ایوا بود. ‫فکر کنم...
‫فکر کنم باید استراحت کنم.
‫از دستت عصبانی نیستم داربی.
‫داشتن راز چیز خوبی نیست.
‫و من رازهای زیادی دارم.
‫- به نظرم باید حرف بزنیم. ‫- آم...
‫دزدکی اومدی که زنم رو سوال‌پیچ کنی؟
‫نه.
‫خب، آره، ‫ازش یه سوال پرسیدم...
‫- ناراحتت کرد؟ ‫- نه. حالم خوبه.
‫فکر کنم باید برم استراحت کنم. ‫دارم از سردرد می‌میرم.
‫به ایوا می‌گیم بیاد ازت مراقبت کنه.
‫نه. می‌خوام برگردم به اتاقم.
‫می‌خوام لباس‌هام رو عوض کنم.
‫نه، بهتره که اینجا بمونی.
‫به تاد می‌گیم وسایلت رو بیاره پیشت.
‫ری، میشه تاد رو صدا کنی؟
‫البته، اندی.
‫اندی...
‫فکر کنم نیازه یکم تنها باشه،
‫یکم فضا داشته باشه.
‫اون عزاداره.
‫اگه به‌خاطر زنم نبود، ولت نمی‌کردم.
‫یکم استراحت کن.
‫و بعدش به کارمون ادامه می‌دیم.
‫با همدیگه.
‫تاد، مطمئن شو صحیح و سالم به اتاقش میره.
‫سرده.
‫یکی از ژنراتورهامون خراب شده، ‫باید برق ذخیره کنیم، واسه همین...
‫سیستم گرمایشی رو خاموش کردیم.
‫می‌خواستم بگم،
‫که بابت دوستت متاسفم.
‫برادر من، وقتی دبیرستانی بودم فوت کرد.
‫چندتا بچه با یه چماق زدن تو سرش،
‫و هلش دادن توی رودخونه ‫چون از گل، تاج درست کرده بود.
‫تو نیم متر آب غرق شد.
‫واقعا متاسفم.
‫بنا به فرضیات، یه حادثه بوده.
‫اما هر پسربچه‌ای که اونجا بود رو پیدا کردم،
‫و تا سرحد مرگ کتکشون زدم.
‫ببین...
‫نمی‌دونم اینجا چه خبره،
‫یا کی مسئول این اتفاقاته،
‫اما انتقام رو درک می‌کنم.
‫و وفاداری رو تحسین می‌کنم.
‫من به این خانواده وفادارم.
‫خیلی خب.
‫داربی،
‫سرعت ضربان قلبت، افزایش پیدا کرده.
‫با توجه به طبیعت آسیبی که دیدی،
‫- مهمه که استراحت کنی. ‫- آره.
‫می‌دونم ری. فهمیدم. فهمیدم.
‫داربی؟
‫آره ری. می‌دونم. می‌دونم.
‫می‌دونم ضربان قلبم بالا رفته.
‫آخه... حرفم اینه، ‫نمی‌دونم بهت چی بگم.
‫اوضاع اینجا خیلی بگاییه.
‫معلومه که ضربان قلب کیریم بالا رفته.
‫بدون استراحت مطلق، ممکنه دچار سرگیجه بشی،
‫- همینطور بی‌حسی... ‫- خدای من، ری. خفه‌شو!
‫الو؟
‫- دیوید؟ ‫- یا خدا. چیه؟
‫ببین، می‌دونم نمی‌خوای حرف بزنی،
‫اما میشه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫صدات یه جوری؟
‫نشئه‌ای؟
‫دیوید؟
‫چرا بیل شبی که مرد باهات تماس گرفت؟
‫آه...
‫دیوید، لطفا.
‫دیوید آلوارز، تلفن اتاق خود را
‫روی حالت «مزاحم نشوید» گذاشته است.
‫ری، میشه لطفا شومینه رو روشن کنی؟
‫متاسفم داربی.
‫برق و گاز در حال حاضر تو حالت ذخیره نیروان.
‫«چرا بیل با دیوید تماس گرفت؟»
‫«کاربرد قایق زودیاک چیه؟»
‫«لی داره چی رو مخفی می‌کنه؟»
‫خیز مغزی یه موضوع جدیه.
ممکنه ‫مایع مغزی از ‫سد خونی-مغزی عبور کنه...
‫اوه خدای من، ری.
‫خیلی خب داربی.
‫تو خوبی.
‫فقط باید نفس بکشی. ‫باید فکر کنی.
‫همه قطعات پازل همونجان.
‫فقط باید کنار هم بذاریشون.
‫بله؟
‫خانم هارت؟
‫دوست دارین چیزی بخورین؟
‫آه...
‫آم، نه، ممنون.
‫چیزی که از قبل بسته‌بندی شده باشه دارین؟
‫مثل چیپس یا همچین چیزی؟
‫خیلی خب. چیپس ماهی خشک‌شده دارم.
‫شیرین‌بیان اوپال.
‫آه...
‫آره، شیرین بیان خوبه.
‫همینطور کیک‌برنجی مونا دارم ‫که بدون گلوتن هستن.
‫آم، آره.
‫عالی به نظر میاد. ممنون.
‫میشه بذاریشون پشت در؟
‫این لبرینث پایانی نداره. ‫(هزارتویی که باید به مرکز آن رسید)
‫اگه به مرکزش برسی، ‫نمی‌تونی بیل رو برگردونی.
‫نمی‌خوام جون یه نفر دیگه رو هم بگیرم.
‫مجبورم نکن.
‫♪ آهنگ: Texas Sun ♪ ‫♪ خوانندگان: Austin Jenkins, Khruangbin, and Leon Bridges ♪
‫هی، اولین بار کی عاشق من شدی؟
‫نه، من گولت رو نمی‌خورم.
‫اوه، بیخیال. ‫می‌خوای من شروع کنم؟
‫من شروع می‌کنم.
‫برای من، جوابش سه قسمته.
‫- سه قسمت؟ ‫- آره.
‫- جدی؟ ‫- اولین قسمت...
‫مال وقتی بود که گفتی ‫مرده‌ها باهات حرف می‌زنن.
‫آره؟
‫آره، چون می‌دونستم منظورت چیه.
‫جدی؟
‫اکثر مردم وقتی یه صحنه جرم می‌بینن، ‫حالشون به هم می‌خوره،
‫یا کنجکاو میشن، یا نمی‌دونم، ‫حتی حشری میشن،
‫اما تو یه جسد رو می‌بینی و کل زندگی‌ای
‫که اون جسد گذرونده رو هم می‌بینی.
‫- اصلا به حرفم گوش نمیدی. ‫- چرا، گوش میدم.
‫گوش نمیدی. الان چی گفتم؟
‫«کل زندگی‌ای که اون جسد ‫گذرونده رو هم می‌بینی.»
‫قسمت دوم چیه؟
‫آم، قسمت دوم...
‫قسمت دوم وقتی بود که اولین بار ‫تو غذاخوری همدیگه رو دیدیم.
‫آم...
‫تو داخل شدی ‫و این حس بهم دست داد
‫که انگار قراره تو رو تاابد بشناسم و...
‫تا روزی که بمیرم...
‫مبالغه کردم؟
‫- قسمت سوم چی بود؟ ‫- اوه، اون هنوز اتفاق نیفتاده.
‫- اتفاق نیفتاده؟ ‫- آها.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫نه. اتفاق نمی‌افته... ‫اتفاق نیفتاده.
‫اما به جوش اومدنش رو حس می‌کنم.
‫یه جایی همین نزدیکی‌هاست.
‫در آستانه اتفاق افتادنه.
‫آره. توام بگو.
‫نوبت توئه.
‫نه، من رو تحت فشار نذار.
‫مال تو خیلی خوب بود. ‫مال من احمقانه‌ست.
‫نه، یالا، می‌خوام بدونم ‫اولین بار کی عاشقم شدی.
‫چی باعث شده فکر کنی عاشقت شدم؟
‫اوه خدی من.
‫- اوه خدای من، این خبر بزرگیه. ‫- چی؟
‫یادته می‌خواستم رد ای. بل رو بگیرم؟
‫- آره. ‫- این یارو فرد همین الان پست کرد.
‫فکر می‌کنه حلقه مال دهه 1920ئه.
‫- خیلی خب، این یعنی چی؟ ‫- یعنی قدیمیه.
‫تقریبا 100 سال اینا قدیمیه.
‫و گفت که انگار ‫«ای. بل زن گمنامی نیست
‫که داری دنبالش می‌گردی، ‫بلکه صاحب اصلی حلقه‌ست.»
‫خیلی خب.
‫این خبر بزرگیه.
‫آره.
‫- آره، عالیه. ‫- لعنتی.
‫- عالیه. ‫- آره فرد.
‫هیچوقت دست از کار کردن ‫رو پرونده‌هات برنمی‌داری؟
‫ها؟
‫- می‌خوام بذارمش تو ردیت. ‫- آره، بذارش تو ردیت.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫بعضی‌وقت‌ها فکر می‌کنم ‫باید این رو بندازم تو اقیانوس.
‫به نظرم خیلی‌ها همچین فکری می‌کنن.
‫راه‌حلی نیست که تو دراز مدت به‌ کار بیاد.
‫- بهشون نیاز داریم. ‫- جدی؟ من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫حرفم اینه اگه بیان به عنوان یه ‫کامپیوتر کوچیک ارائه‌شون کنن،
‫که همین هم هستن، ‫دیگه گوشی به حساب نمیان...
‫آخه، دیگه به عنوان گوشی ‫ازشون استفاده نمی‌کنیم...
‫فکر نمی‌کنم انقدر راحت قبولش می‌کردیم.
‫به عکس سینماها تو دهه 1940 نگاه ‌کنی،
‫همه دارن سیگار می‌کشن. ‫همه.
‫یه ابر بزرگ متشکل از دود بالا سر همه‌شونه.
‫الان بهش نگاه می‌کنی و میگی، ‫«کیر توش، چه حال به هم زن»، اما...
‫اگه الان عکس بندازی، همه
‫خم شدن تو گوشی‌شون.
‫همونه، ‫همون اعتیاده.
‫تازه بدتره.
‫حداقل با سیگار، ‫آره، داری به آرومی
‫ریه‌هات رو نابود می‌کنی، ‫اما هنوزم خودتی.
‫با اینا، داریم خودمون رو گم می‌‌کنیم.
‫از این متنفرم.
‫اولین باری که حس کردم عاشقت شدم، وقتی بود
‫که سر گوشیم بودم.
‫الان نه، داربی.
‫نه.
‫فکر کردم هیچوقت نیای.
‫حالت چطوره؟
‫گلوم داره آتیش می‌گیره.
‫کاری از دستم برمیاد؟
‫یه پتوی دیگه لازم داری؟
‫اون یکی رو واسه تو گذاشتم.
‫شان، واقعا معذرت می‌خوام.
‫تقصیر منه که توی توفان رفتیم بیرون.
‫- ایده من بود. ‫- نه.
‫نه، من باید بیشتر...
‫- نمی‌دونم. ‫- نکن.
‫عذاب وجدان گرفتن، کار راحتیه.
‫سرزنش کردن خودت از...
‫رو به رو شدن با حقیقت راحت‌تره.
‫اوضاع تحت اختیار تو نبود.
‫ما در برابر یخ،
‫باد و ستمگری...
‫...ناتوانیم.
‫اتفاقات بد، برای آدم‌های خوب اتفاق می‌افتن.
‫بهترین آدم‌ها.
‫اتفاقی که برای بیل،
‫روهان یا من افتاد ...
‫...تقصیر تو نبود.
‫آرزو می‌کنی کاش به همین راحتی بود.
‫آره.
‫دیگه چی؟
‫- ایوا؟ ‫- هممم؟
‫- میشه یه لحظه تنها باشیم؟ ‫- البته.
‫از سه دقیقه بیشتر نشه.
‫یکی به‌زور وارد اتاقم شد.
‫بهم حمله کرد.
‫حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط می‌تونستم ‫دستکش چرمیش رو روی صورتم حس کنم.
‫از یه صدای الکترونیکی استفاده کرد.
‫اساسا بهم گفت که بیخیال بشم.
‫خدای من.
‫شان؟
‫می‌دونستی که زومر، پسر بیله؟
‫نه.
‫اندی اون پسر رو بیشتر از هرچیزی دوست داره.
‫لی چطور؟
‫نمی‌دونم لی چی دوست داره.
‫قبلا فکر می‌کردم پول دوست داره.
‫زومر، روزانه صدها هزار دلار پول درمیاره.
‫لی، اعتماد زومر رو داره.
‫تا وقتی که زومر پیش لی باشه، ‫پول زومر، پول لی هم هست.
‫حالت خوبه؟
‫- یکم آب میدی؟ ‫- آب؟
‫آره.
‫مسیر سختی واسه طی کردنه.
‫تسلیم نشو داربی.
‫آدمایی رو پیدا کن که ‫می‌تونی بهشون اعتماد کنی.
‫نمی‌تونی این مسیر رو تنهایی طی کنی.
‫برام آب بیار.
‫نمی‌تونم این لی رو با اون لی ‫که بیانیه رو نوشته بود،
‫ارتباط بدم، می‌دونی چی میگم؟
‫اما خب یجورایی...
‫چیکار کردی؟
‫داربی، چیکار کردی؟!
‫ری، کد آبی تو اتاق 4.
‫شان؟
‫اندی می‌دونه؟
‫چرا هرجا که تو میری، مرگ هم دنبالت میاد؟
‫فکر کنم حق با تو بود.
‫یکیه که به تو نزدیکه.
‫فقط فکر نکنم متوجه باشی که چقدر نزدیکه.
‫می‌دونی که توی کوله‌ش یه پاسپورت
‫با یه اسم دیگه داره؟
‫تو دچار آسیب مغزی شدی
‫و دیگه حرفات با عقل جور درنمیان.
‫پیشنهاد می‌کنم برگردی به اتاقت، دراز بکشی
‫و منتظر باشی که متخصصین به اینجا برسن.
‫مگه همین رو نمی‌خواستی؟
‫که پلیس باهات مصاحبه کنه؟
‫شان مرده.
‫موقع شام خوش‌آمدگویی، شان بهم گفت
‫«شنیدی که میگن تو سنگرهای ‫حفر روباه تو جنگ هیچ خداناباوری وجود نداره؟
‫روی کره ماه هم هیچ خداناباوری وجود نداره.»
‫اون...
‫وقتی برگشت به زمین، ‫حتی دیگه عنکبوت هم نکشت.
‫نمی‌تونستی به کسی آسیب بزنی، اگه می‌فهمیدی
‫که شبه سیه چقدر طولانی و ‫زندگی کوتاه چقدر ارزشمنده.
‫و اینجا رو زمین گرفتار چه اوضاع تخمی‌ای شد.
‫ساعت چهار، فکر کنم به نقطه اوج برسیم.
‫نقطه اوج چی؟
‫شورش.
‫این الان شورشه؟
‫اولین شخصی که از قرنطینه دربیاد
‫و وسط حیاط هتل آتیش درست کنه، خل‌وضعه.
‫اما وقتی یکی دیگه بهش ملحق بشه، ‫به یه انتخاب درست تبدیل میشه.
‫بهت میگن «پذیرنده ثانویه».
‫نیروی حیاتی یه انقلاب.
‫حقیقت داره؟ شان؟
‫آره.
‫کیر توش.
‫- قهوه‌ست؟ ‫- ویسکیه.
‫- لو می و من... ‫- ممنون.
‫- ...تو سوییت اندی بودیم. ‫- آره، امروز صبح.
‫یا خونه‌ش.
‫اما، در واقع پناهگاهه.
‫دارم راجب...
‫ده طبقه زیر زمین حرف می‌زنم.
‫فکر کنم اون ربات‌هایی که دیدیم،
‫دارن این پناهگاه رو حفر می‌کنن.
‫فکر کنم اندی داره یکی دیگه از اینا می‌سازه.
‫واسه همین...
‫این حس داره بهم دست میده ‫که اینجا ممکنه اصلا هتل نباشه.
‫اقامتگاه آخرالزمان
‫برای میلیونرها.
‫یه کابین تو کشتی نوح بخرین ‫و از بحران اقلیمی‌ای که
‫ابرپولدارها ایجاد کردن فرار کنین.
‫- متاسفم لو می. ‫- متاسف نباش.
‫من یه کمونیست بزرگ شدم.
‫پس این اعتکاف چیه؟
‫یه جور گزینش برای اینکه سوار این کشتی بشیم؟
‫آره الان ما چی هستیم، ‫کاندیدهای بلیت رایگان؟
‫اونا قراره به مدت طولانی
‫زیر زمین باشن.
‫می‌خوان که هرازگاهی سرگرم بشن.
‫خب، ما سیاه‌پوست‌ها از آخرالزمان‌‌های ‫زیادی جون سالم به در بردیم، پس...
‫این چیزها واسه ما عادیه.
‫اما بگید ببینم، چرا واسه آدمایی مثل اندی
‫در سر پروروندن همه اینا راحت‌تر از
‫تصور کردن پایان رژیم سرمایه‌داریه؟
‫قراره به پسرش به ارث برسه.
‫باید یه برنامه‌ای برای این امپراتوری ‫داشته باشه تا پسرش زنده بمونه.
‫اگه یه شهاب‌سنگ به زمین بخوره،
‫یا تغییرات اقلیمی اونقدر سریع اتفاق بیفته ‫که بقای بشریت آزمایش بشه،
‫خوشحال میشی که یه نفر به فکر این افتاده ‫که یه پناهگاه امن ایجاد کنه.
‫من خوشحال نمیشم.
‫- من اون موقع مرده‌م. ‫- پس، نوه‌هات خوشحال میشن.
‫شک دارم برای گزینش دعوت بشن.
‫کل وقتشون رو تو تیک تاک می‌گذرونن.
‫به همه‌تون توصیه می‌کنم بیاید داخل.
‫یه جبهه آب و هوایی دیگه داره میاد. ‫زیادی خطرناکه.
‫و نمی‌تونیم تو حیاط آتیش روشن کنیم...
‫سیکتیر کن ماریوس.
‫صورتش رو دیدین؟
‫به نظرتون بخاطر این کارم ‫دیگه بهم بلیت رایگان نمیدن؟
‫اوه، خیلی احساس ناراحتی و دلتنگی می‌کنم.
‫می‌دونی، هم‌شهری‌های من قشقایی‌ها هستن،
‫تو جنوب غربی ایران.
‫ما عشایر بودیم.
‫بعضی‌هامون هنوز هم هستیم.
‫اما حتی اگه تو کلان‌شهرها هم زندگی کنیم،
‫دست از جابجا شدن برنمی‌داریم.
‫مثل بادیم.
‫تو خون‌مونه.
‫اما اگه یه نفر فوت کنه، به خودمون ‫اجازه می‌دیم که دست از جابجایی برداریم.
‫که سوگواری کنیم.
‫و تا روزها ناراحت و دلتنگ باشیم.
‫اوه، پشمام.
‫اوه، واو.
‫به نظرم باید مرده‌ها رو اسم ببریم.
‫و براشون طلب آمرزش کنیم ‫تا دوباره به باد ملحق بشن.
‫چی؟ «از باد طلب آمرزش کنیم»؟
‫ما هم مناسک مشابهی رو
‫تو اولین کلیسای متدیست آفریقایی داریم.
‫از اون دعاهاست که باید ‫بعد کشیش تکرار کنیم.
‫خوبه.
‫روهان راوجیت.
‫یه تحول‌آفرین.
‫روهان راوجیت.
‫یه تحول‌آفرین.
‫شان کروز. یه مکتشف.
‫شان کروز.
‫یه مکتشف.
‫اگه اسمش رو بگم...
‫...دیگه برنمی‌گرده.
‫بیل. بیل.
‫بیدار شو.
‫- الان وسط شبه. ‫- آره می‌دونم، اما موفق شدم.
‫- چی رو موفق شدی؟ ‫- پیداش کردم.
‫قاتلمون رو پیدا کردم.
‫ببین.
‫- همه این کارها رو تو کردی؟ ‫- آره.
‫آره، ببین، نگاه کن، ردش رو زدم،
‫و درست رسیدم به ای. بل.
‫صاحب اصلی حلقه، یونیس بل.
‫اون تو سال 1929 تو ساکرامنتو فوت کرده.
‫من کل شجره‌نامه‌ش رو با استفاده از سایت
‫Ancestry.com ‫و این، آم، مقاله‌هایی که
‫روزنامه ساکرامنتو نوشته بود، از نو ساختم.
‫یونیس بل، حلقه رو به پسرش ادوارد میده،
‫که اونم حلقه رو میده به همسرش، ‫که بعدا از سرطان می‌میره.
‫اما ادوارد هیچوقت دوباره ازدواج نمی‌کنه، ‫پس اونم حلقه رو میده به پسرش،
‫و پسرش تو سال 1980، وارد نیروهای پلیس میشه.
‫تو سال 1990، با یه زنه ‫به اسم پاتریشیا ازدواج می‌کنه که...
‫می‌میره؟
‫دود میشه میره هوا.
‫بعد از اینکه میره خونه پسره زندگی کنه،
‫دیگه هیچ ردی ازش نیست.
‫و اینجا رو داشته باش: ‫بعدا بخاطر شلیک بی‌دلیل
‫تعلیقش می‌کنن
‫و بعدش بهش بازنشستگی زودتر از موعد میدن.
‫- واو. ‫- آره.
‫و من یه آدرس دارم.
‫آدرس کی؟
‫آدرس پسره.
‫آخرین آدرسی که اونجا با ‫پاتریشیا زندگی می‌کرده رو دارم.
‫و الان گذاشتنش برای فروش، ‫پس یعنی همه می‌تونن برن توش.
‫یعنی الان حرفت اینه که ما باید...
‫ما باید بریم به این خونه تا ببینیم ‫پاتریشیا بل اصلا از اونجا دراومده یا نه؟
‫واسه همین خیلی ازت خوشم میاد.
‫آره.
‫لعنتی.
‫تو نشئه‌ای؟
‫کارم عالیه. می‌تونی با چشمای خودت ببینی.
‫نه، منظورم اینه الان چیزی زدی؟
‫آره، آدرال. ‫یه نخ کشیدم...
‫- آدرال از کجا آوردی؟ ‫- تو یه ایستگاه کامیون.
‫میشه یه لحظه بیای پیشم بشینی؟
‫باشه.
‫چیه؟
‫به نظرم باید بریم خونه. من...
‫فکر کنم داری عقلت رو از دست میدی داربز.
‫چی؟
‫از دست میدم؟ تازه ازش استفاده کردم.
‫همه‌چی رو فهمیدم.
‫چیه؟ چون تو نبودی که پرونده ‫رو حل کردی اینطوری می‌کنی؟
‫نه، اصلا برام مهم نیست.
‫چیه، دیگه کلا برات مهم نیست؟
‫نه، معلومه که برام مهمه. ‫فقط نگرانتم.
‫حرفم اینه که... از یوتا، ‫دیگه حواست اینجا نیست.
‫کل مدت، درگیر این پرونده‌ای. این...
‫این نگران کننده‌ست. آخه هم ‫داروی محرک می‌خوری، هم آرام‌بخش می‌خوری.
‫نمی‌خوابی، غذا نمی‌خوری.
‫حاضری به زور وارد خونه
‫یه قاتل زنجیره‌ای احتمالی بشی
‫که چیکار کنی، نجاتشون بدی؟
‫نمی‌تونی. اونا مرده‌ن.
‫می‌دونی چیه؟ من واقعا...
‫واقعا فکر کردم که تو فرق داری.
‫اما شاید توام مثل هرچیز دیگه‌ای.
‫- «هرچیز»؟ ‫- هرکس دیگه.
‫تو به خواب نیاز داری داربی.
‫بعد از 48 ساعت، عمکلرد مغز ‫شروع به از کار افتادن می‌کنه. آه...
‫چیه، می‌خوای ببریم به یه مرکز مراقبت؟
‫تو یه تیمارستان پذیرشم کنی؟
‫آخه، این کار سابقه زیادی هم داره.
‫میلیون‌ها زن بستری شدن
‫چون جرات کردن جور دیگه‌ای فکر کنن.
‫بعدش چی، ‫می‌خوای یه قسمت از
‫- مغزم رو بکنی یا همچین چیزی؟ ‫- لوبوتومی؟
‫یا خدا، منظورم این نبود. ‫داربی، خودت می‌دونی.
‫- من نمیرم خونه. ‫- خب، منم به خونه‌ی
‫- یه قاتل زنجیره‌ای نمیرم... ‫- خونه سابق، بیل. سابق.
‫در ضمن، فکر نمی‌کنی بعضی از این اطلاعات رو
‫- خیلی راحت به دست آوردی؟ ‫- راحت؟
‫- اگه آسون بود که... ‫- خیلی خب، آسون نبود،
‫اما حس می‌کنم داریم ‫ردپاهایی رو دنبال می‌کنیم
‫که از عمد به جا گذاشتن.
‫حسم بهم میگه، این یارو ‫داره جون میده که مهمون داشته باشه.
‫بدجور می‌خواد که دیده بشه ‫و من نمی‌خوام ببینمش.
‫پس همینطوری، ‫می‌خوای بری خونه؟
‫- نه. ‫- چون یه بی‌خایه‌ای.
‫حتی با اینکه این مرد، زن‌ها رو ‫شکار و زندگی‌شون رو نابود می‌کنه؟
‫حتی با اینکه وقتی اجازه می‌دیم یه نفر ‫گمنام و نادیده گرفته‌شده بمیره،
‫اساسا داریم می‌گیم باهاش مشکلی نداری.
‫منظورم اینه که این کشور،
‫کل این دنیای کیری، ‫یه گورستان دسته‌جمعیه
‫و هیچکس باهاش مشکلی نداره، ‫ولی من دارم.
‫- من باهاش مشکل دارم. ‫- داربی، داربی، داربی.
‫من حوله رو میارم.
‫- لعنتی. خدای من. ‫- اوه...
‫حس می‌کنم باید بمیرم ‫تا تو دوستم داشته باشی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- ببخشید.
‫نفس عمیق بکش. ‫نفس عمیق بکش.
‫نه، ببخشید.
‫داربی!
‫ری؟
‫چطور می‌تونم کمکت کنم داربی؟
‫میشه نمایش هولوگرامی رو فعال کنی؟
‫فکر کنم نیاز دارم با یکی حرف بزنم.
‫می‌تونی با من حرف بزنی داربی.
‫من...
‫فکر می‌کنم دیگه نمی‌خوام بیدار باشم.
‫همه‌چی عذابم میده.
‫چرا همه‌چی عذابت میده داربی؟
‫راستش، فکر می‌کنم از ‫وقتی که یادمه عذابم می‌داد.
‫دردناک به نظر میاد.
‫چرا راجبش بیشتر بهم نمیگی؟
‫به نظرم زندگی مثل سیم ظرفشوییه.
‫و پوستت رو می‌کنه.
‫رفته رفته.
‫واسه همین، اولش متوجه نمیشی و بعدش...
‫بعدش، یه روز، ‫همه‌ش رو یه‌جا متوجه میشی.
‫و متوجه میشی که دیگه پوستی برات نمونده.
‫و هیچی نمی‌مونه که ازت ‫در برابر دنیا محافظت کنه.
‫دیگه پوستی نداری.
‫این باعث میشه چه حسی داشته باشی داربی؟
‫به نظرت احمقانه‌ست که دارم ‫اینطوری باهات حرف می‌زنم؟
‫نه، داربی.
‫الایزا اولین ربات روانشانس بود که ‫در سال 1964 توسط ام‌آی‌تی درست شد.
‫خیلی‌ها باهاش درد و دل کردن، ‫چون شنونده خوبی بود.
‫منم شنونده خوبی‌ام.
‫«می‌دونم چرا بیل با دیوید تماس گرفت.»
‫«10 شب. استخر.»
‫سلام؟
‫گوه توش، سرده.
‫گه توش.
‫مــتــرجــمــیــن: ‫.:: عرفان طبرسی و صادق هاشمی ::.
مـونـت مـووی در تلگرام و اینستاگرام @MontMovie
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی :.: MontMovie.Net :.:
‫♪ آهنگ: The Weasel ♪ ‫♪ خواننده: Young Jesus ♪
‫حتی یه نفرتونم برنمی‌گرده
‫تا وقتی بفهمم کی بهم خیانت کرده.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫نه.
‫به نظرم حقیقت رو بهم نمی‌گی.
‫جدی؟ چرا اون‌وقت؟
‫وقتی بیل مرد کجا بودی؟
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫مجبور نیستم جواب این سوال رو بدم.
‫رازداری هرگز خوب نیست
‫منم زیاد رازداری کردم.
‫مراقب باش، دختر.
‫دارن برام پاپوش درست می‌کنن. ‫این کارشکنیـه.
‫نقشه‌ی زیرکانه‌ایـه که
‫یک‌سری از بزرگترین ‫رقیب‌هات رو به دام بندازی
‫بعد دونه دونه نابودشون کنی.
‫داشتم رو پیدا کردن قاتل تمرکز می‌کردم
‫در حالی که باید تلاش کنم قربانی رو درک کنم.
‫حس می‌کنم انگار باید ‫بمیرم تا دوستم داشته بشی.
‫چیزی که نوک قله در انتظارتونـه ‫فراموش نشدنیـه.