‫[ آنچه گذشت... ]
‫بیا بیرون، وب! ‫قانون هرگز دست‌بردار نیست!
‫می‌بخشیدا، باید بری ته صف.
‫سالی.
‫نباید با خواهرم اون شکلی حرف می‌زدی.
‫وقتی شما چهار نفرین
‫و ما دو نفر، خیلی قدرتمندین.
‫به‌نظرت کار درستیـه که بذاری ‫واسه خودشون بگردن؟
‫سیاهپوست‌ها توی کلِ سرزمین
‫داشتن ناپدید می‌شدن.
دستور داری جکسون کولِ زندانی رو
‫برسونی به رد ریور،
‫و تحویلش بدی به رنجرها.
‫من 41 روزه که خونه نرفتم.
‫فردا عازم میشی.
‫خیلی حس عجیبیـه.
‫این‌که به سمت مرگم سواری می‌کنم.
‫جفت‌مون سیاهپوستیم.
‫دیدمون به دنیا یکیـه.
‫ازم پرسیدی عزم‌شـو داری ‫که معاون کلانتر بشی یا نه.
‫نداری.
‫داری ازم قطع امید می‌کنی؟
‫من هیچ‌وقت قطع امید نمی‌کنم، بیلی.
‫اون جونور رو دارین کجا می‌برین؟
‫داریم هیولا رو برمی‌گردونیم ‫به خونه‌ای که حقشـه.
‫جای هیچ حیوونی توی قفس نیست.
‫راستم میگی.
‫زیاد اون تو نمی‌مونه.
‫واسه خودت خونه‌ای درست کردی؟
‫ازدواج کنی و خانواده‌دار بشی؟
‫آره.
‫و حالا برای حفاظت ‫از خانواده‌ات حاضری چی‌کار کنی؟
‫برای حفظ کردنش.
‫شرط می‌بندم هزار نفرم می‌کشی.
‫هیچ‌کس هم اون‌وقت تو رو مقصر نمی‌دونه.
‫من که یقیناً تو رو مقصر نمی‌دونم.
‫این نشان‌ها که می‌زنیم به سینه‌مون،
‫جنس‌شون یکی نیست.
‫نشان تو یه ستارۀ حلبیـه،
‫نشان من یه ستارۀ برش خورده ‫از یه سکۀ پنج پزوییـه.
‫از یه‌سری مواد خام درست شدن.
‫ولی قدرتی که به آدم میدن...
‫قدرت واقعی زیرشـه.
‫توی قلبـه.
‫تو واسه نشان احترام قائلی، بس.
‫ولی حتی با این وجود، مردی مثل تو
‫وقتی از اون رودخونه رد بشیم ‫نمی‌تونه مردی مثل من رو دستگیر کنه.
‫پات رو که بذاری اونورِ رودخونه، ‫قوانین به‌کلی عوض میشن.
‫تو فکر دستگیر کردنت نیستم.
‫نه، با اون چشم‌های خشمگینی که تو داری
‫گمونم به‌سرعت منـو می‌کشی.
‫زندانیِ من آدم خوبیـه.
‫اعتماد کنم می‌رسونیش که ‫محاکمه‌ی منصفانه‌ای داشته باشه؟
‫خب، الان دیگه زندانی منـه.
‫زندانی‌های من همیشه به حقشون می‌رسن.
‫بهت گفته چی‌کار کرده؟
‫می‌دونم یه آدم کشته.
‫دلیل کارش رو بهم گفت.
‫ممکنه دلیلش درست و بجا بوده باشه.
‫ولی بهت گفته که چطور جیمز نبلتِ پیر رو کشته؟
‫اون مرد رو در حالی که ‫گریه و زاری می‌کرد و دعا می‌خوند، دزدید
‫و از آستین برد به ملک نبلت توی کلمبیا.
‫بعد با زنجیر بستش به تنها درخت پیکانی ‫(درخت گردوی آمریکایی)
‫که نبلت نسوزونده بود
‫و در حالی که گریه زاری می‌کرد ‫و دعا می‌خوند، شلیک کرد تو دهنش.
‫هیچ مردی حقش نیست این شکلی بمیره.
‫حتی یه یانکی. ‫(سرباز شمالی امریکا)
‫ولی لازم نیست راجع‌به ‫کشتن یانکی‌ها به تو چیزی بگم.
‫تا جایی که یادمـه، تو این موضوع ‫حرفه‌ای حساب میشی.
‫اسب رو زین کن.
‫برات دعا می‌کنم.
‫اه، خدا رو با دعا کردن واسه من اذیت نکن.
‫باید بریم.
‫بیلی، اون قاطر رو بیار.
‫نمی‌تونیم بذاریم این مرد ‫این همه راه تا فورت ورث پیاده بره.
‫پیاده نمی‌ره.
‫اینـو بهت قول میدم.
‫بس.
‫جایی که مزرعه‌ام رو ساختم،
‫زمینش مملو شده از استخوان‌های باستانیِ غول‌ها.
‫هیولاها.
‫استخوان‌های رانی که به بزرگی یه آدمن.
‫محلی‌ها بهشون میگن هوئسوز د آنهالز.
‫استخوان‌های فرشتگان.
‫ولی من وقتی یه هیولا ببینم ‫می‌شناسمش، بس ریوز.
‫داریم حرکت می‌کنیم.
‫یه روز بیا به دیدنم.
‫حس می‌کنی خونه خودتـه.
«ارائه ای از وبسایت مونت مووی» :.: MontMovie.Net :.:
مـونـت مـووی در تلگرام و اینستاگرام @MontMovie
‫[ مجریان قانون ] ‫[ بس ریوز ]
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::. ‫.:: Erfan Tabarsi ::.
‫سارا؟
‫بس هستم.
‫اینجا یه جای کارش می‌لنگه.
‫تو برو جلو. خودم رو می‌رسونم.
‫زود باش.
‫چقدر دیگه باید بریم، بس؟
‫این اسب‌ها به استراحت نیاز دارن.
‫لعنتی، خودمون به استراحت نیاز داریم.
‫من خسته‌ام.
‫همه‌مون خسته‌ایم.
‫چند روزه که بی‌وقفه داریم سوارکاری می‌کنیم.
‫پیستول رو ببین.
‫به زور می‌تونه سرش رو بالا بگیره.
‫بهت میگم جریان چیـه.
‫اگه تا می‌رسیم چکوتاه
‫انقدر آدامس نجویی شب اونجا توقف می‌کنیم.
‫چقدر لفتش دادی.
‫سالی، من دارم میرم.
‫اصلاً از قبل باید می‌رفتم.
‫داری از چی حرف می‌زنی؟
‫نمی‌تونم اینجا بمونم. ‫می‌کُشنم.
‫اون بچه‌ها فقط یه‌سری احمق بودن.
‫دلیلی واسه نگرانی نداری.
‫شاید تو نگران نباشی، ولی من ‫عضوی از خانواده‌ی ریوز نیستم.
‫آرتور می‌بری، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ترسو باشی.
‫منم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم احمق باشی.
‫تو درک نمی‌کنی.
‫دارم ازت می‌خوام باهام بیای.
‫می‌تونیم بریم پاریس رو ببینیم و...
‫می‌تونی کنار رودِ سین شعر بنویسی.
‫رود سِن.
‫درضمن ریوزها فرار نمی‌کنن.
‫اونجا منتظرت می‌مونم.
‫کنار رود سن.
‫هر روز یه شعر برات می‌فرستم.
‫ما امشب اینجا دنبال دردسر نیستیم، معاون.
‫فقط روز دریافت حقوقـه توی چکوتاه.
‫ویسکی.
‫خجالت می‌کشی بری داخل؟
‫فقط منتظرم تو بیای بیرون.
‫می‌بینم خودت رو توی دردسر انداختی.
‫کارای روزمره‌ست دیگه.
‫ممم.
‫توی فورت اسمیت این رو برات خریدم.
‫گفتم شاید اینجا نسخه آخرش رو گیر نیاری.
‫ممنون، بیلی کرو.
‫قابلت رو نداره.
‫پاهام از رکاب پرت شدن بیرون
‫و یه‌جور از اون اسب افتادم ‫که انگار پرت شدم.
‫نزدیک بود همینم بشه.
‫به موقع از جلو فرود اومدم
‫که صدای یه اسلحه‌ی وینچستر رو شنیدم.
‫شیرجه رفتم توی اون درمنه‌ی بزرگ ‫و وقتی بلند شدم،
‫دیدم اون مرد، از یه گوزن گیر افتاده هم ‫داره سریع‌تر می‌دوه.
‫وای.
‫مراقب باش نیفتی، همکار.
‫مراقب باش صدات بالا نره
‫وقتی بقیه‌مون سعی می‌کنیم فکر کنیم.
‫متصدی بار،
‫گمونم دوستم که اینجاست ‫دیگه به‌قدر کافی خورده.
‫متصدی بار.
‫گمونم دیگه همه‌مون به‌قدر کافی ‫سروصدای این گاوچرون رو تحمل کردیم.
‫گمونم مردم اون طرفِ سرزمین هم
‫دیگه به‌قدر کافی تحمل کرده باشن.
‫زیادی دندون داریا.
‫برین بیرون، رفقا.
‫مطمئنی می‌خوای این‌کارو بکنی؟
‫صد البته.
‫پس گمونم بهتره بریم سر وقتش.
‫معاون کلانتر ریوز.
‫برکستون ساویر، رنجر تگزاس.
‫به‌شدت مایه افتخارمـه که می‌بینم‌تون، قربان.
‫بذارین یه نوشیدنی براتون بخرم.
‫بابام یه گله داشت که ‫خیلی از شاونی تریل دور نبود.
‫عاشق این بودم که توی اون دامنه ‫باهاش سوارکاری کنم و گله رو حرکت بدم.
‫بعد از جنگ یه‌خرده تو دردسر افتادیم
‫وقتی گله‌دارا شروع کردن ‫به آوردن گاوهای شاخ درازشون.
‫بابام از قبل یه گله از دست داده بود
‫و نمی‌خواست بذاره دوباره همین بلا سرش بیاد.
‫پس سوار شدیم و اون گاوهای شاخ دراز
‫و گاوچرون‌هاشون رو یه‌راست برگردوندیم.
‫ولی می‌دونی، بدون جنگ نبود.
‫بابا توی شکمش گلوله خورد
‫و قبل از این‌که کلانترها برسن، مُرده بود.
‫یعنی میگم، در کل که دارش می‌زدن،
‫اگه هنوز برای دار زدن زنده بود.
‫و...
‫خب، به‌خاطر حمله به قصد کشت،
‫توی زندان بازپروری دیترویت ‫بهم 18 ماه حبس دادن.
‫اون اولین باری بود که از سرزمین رفتم بیرون.
‫به‌شدت خوشحالم که برگشتی.
‫خب...
‫گمونم خونه اینجاست.
‫ایسو پیرس بهت گفته دنبالم کنی؟
‫من سه ساعت قبل از این‌که
شما قدم رنجه کنی ‫رفته بودم بالا منبر.
‫دنبالت نکردم.
‫حالا پیرس دیگه کدوم خریـه؟
‫یه آدم از گذشته‌ام.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی، بس؟
‫بعضی وقتا برام سؤال میشه که چرا مردی مثل من
‫دست و پای ملت رو به زنجیر می‌کشه.
‫این نشان...
‫به اندازۀ قل و زنجیر، سنگینـه.
‫یه‌بار یکی بهم گفت توی سرزمین ‫هیچ قانونی در کار نیست.
‫کم کم دارم فکر می‌کنم هیچ خدایی هم نیست.
‫هوم.
‫مأیوس نشو، رفیق.
‫خدا حضور داره.
‫و از اعمال خوبت خبر داره.
‫باید راه درازی تا آستین برگردم،
‫و بدم میاد کلش رو با هوشیاری برگردم.
" مــــ.ونت مــــ.ووی " M.O.N.T.M.O.V.I.E
‫می‌خوای کل شب اونجا وایستی؟
‫اشکالی نداره. راحت باش.
‫می‌خوای بچه‌بازی در بیاری؟
‫نه.
‫خب، پس انقدر وول نخور.
‫تو با شکوه‌ترین خلقتی هستی ‫که به این زمین زینت بخشیده.
‫می‌سوزه.
‫فکر کردم گفتی بچه‌بازی در نمیاری.
‫آخه فکر نمی‌کردم بخوای اینجوری اذیتم کنی.
‫غارتگرِ خوش بنیه‌ای مثل تو رو اذیت کنم؟
‫اوه، تازه کجاشو دیدی.
‫باهام ازدواج کن، کالیستا.
‫حتی از پس هزینۀ حلقه‌ای که برای ‫وصلت کردن باهام لازمـه هم برنمیای.
‫این همونیـه که وب رو کشت.
‫وقتی...
‫دو ساعت پیش داشتم خودمـو می‌کشتم که دعوا کنم، کجا بودی؟
‫اون پاداشی که رو سرت گذاشتن هست؟
‫چه مرده باشی چه زنده...
‫مبلغش فرقی نمی‌کنه.
‫یه‌دور بچرخونش.
‫خداحافظ، ریوز.
‫آخ.
‫گلوله توی فشنگ‌خوره.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫پس بهتره خطا نزنی.
‫زود باش. زود باش، زود باش.
‫نشونه‌گیری به این میگن، بیلی کرو!
‫- بریم برات کمک بگیریم. ‫- نه.
‫بیا اون حرومزاده‌ها رو گیر بیاریم.
‫اونجا.
‫وای!
‫عجله کن دیگه.
‫لازم نیست زین کنی، ‫فقط اسب‌ها رو بیار.
‫چی شده؟
‫نکن.
‫آروم، رفقا.
‫باریکلا، بیلی کرو.
‫قبلش بهت خوش گذشت؟
‫گفت از پس هزینۀ حلقه برنمیام.
‫ولی لباسم رو واسم آورد.
‫خب، همینم کم چیزی نیست.
‫خیلی خوشحالم که تونستین بیاین.
‫فکر کنم دیگه جونم داشت در میومد تا این‌که فهمیدم
‫پرل لی، اسم واقعیش پرلا لیـه.
‫پرلا لی.
‫خدا رحمتش کنه.
‫«با شنیدن صدای زوزه‌ی سگ‌های شکاری‌ای که
‫شکار انسانی خویش را تصرف می‌کردند ‫می‌لرزیدم و هل می‌کردم.»
‫«و شنیدم که اسیر بیهوده التماس می‌کرد
‫در حالی که او را دوباره به زنجیر می‌کشیدند.»
‫فرانسس هارپر الگوی بی‌نظیریـه.
‫سالی، زنان جوانی همچون ‫تو هستن که بهم امید میدن.
‫بنی.
‫اون‌طوری دور نشو.
‫من رو نمی‌ترسونی.
‫بریم.
‫فرد داگلاس اجازه داد عکسش ‫رو توی مقاله‌ی بعدیمون چاپ کنیم.
‫شاید حتی چند کلمه‌ای هم بنویسه.
‫چه بلایی سرت آوردن؟
‫خوبم.
‫رو صندلی من نشستی.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم، بس.
‫خدای من، یه عمر گذشته.
‫دلم می‌خواد با ادوین جونز آشنات کنم.
‫سلام، اسمه.
‫برات گرمش کردم.
‫حالا بس. تو همون‌جا بمون.
‫نه، نه. اشتباه از من بود، ریوز.
‫بذار قدم اول رو کج بر نداریم.
‫همون‌طور که کتاب مقدس میگه،
‫«بلکه چون مهمان کسی باشی، ‫رفته در پایین بنشین
‫تا وقتی که میزبانت آید،
‫به تو گوید، ای دوست برتر نشین».
‫من که دعوتت نکردم مهمونم باشی.
‫داستان ماجراجویی‌هات رو می‌شنیدیم، بس.
‫حالا می‌فهمیم با چه خطراتی مواجه هستی.
‫همه‌مون حسابی بهت افتخار می‌کنیم.
‫اوهوم.
‫نوسازی مُرده.
‫آیا دنیا توی ایالات متحده آمریکا
‫برای سیاهپوست‌ها عوض شده؟
‫بله، از جهات زیادی.
‫ولی باید بپرسیم، تا چه اندازه عوض شده؟
‫و برای چند نفر؟
‫چرا، از هر بهانه‌ای استفاده می‌کنن
‫تا سیاهپوست‌ها رو
‫بیرون کنن، زندانی کنن یا حلق آویز کنن.
‫کلن همچنان ما رو وحشت‌زده می‌کنه. ‫(نام سازمانی در خصوص نژاد پرستی در آمریکا)
‫فقط خودمونیم که می‌تونیم ‫از خودمون حفاظت کنیم.
‫من و ادوین همه‌جا سفر کردیم، بس.
‫باورت نمی‌شه چه چیزایی دیدیم.
‫حرفتون رو باور می‌کنه.
‫خودش همه‌چی دیده.
‫یه‌چیزایی دیدم.
‫خب، پس باید داستان‌های دزدیده شدنِ
‫سیاهپوست‌ها رو شنیده باشی.
‫شایعاتی راجع‌به سیاهپوست‌هایی ‫که محض تفریح کشته میشن.
‫به لحاظ قانونی، ‫برده‌داری باید مُرده باشه.
‫ولی در عمل، فقط زخمی شده.
‫به جایی نیاز داریم که بتونیم ‫امنیت و آزادی داشته باشیم.
‫ولی شک نکن که هنوز باید مبارزه کنیم.
‫فکر کنم همین‌جا ‫داریم رسالت‌مون رو انجام می‌دیم.
‫خب، حتماً. و این رو تحسین می‌کنم.
‫تو بجای این‌که خشونت‌وار ‫استعدادهات رو سرکوب کنی
‫شغلی ایجاد کردی که مایه‌ی افتخارت بشن.
‫ولی بهم بگو...
‫...چرا داستان‌های بیشتری مثل داستان تو نیست؟
‫سیاهپوست‌ها یه‌چیز حدودِ
‫ده درصد از جمعیت فورت اسمیت رو تشکیل میدن؟
‫همین‌جا چند تا برده‌ی سابق
‫خوش اقبالی تو نصیب‌شون شد؟
‫متأسفم که زنت نتونست بهمون ملحق بشه.
‫چند وقته که از خونه دوری؟
‫مثل خانوادۀ زیبای تو
‫زن و بچه‌های من فداکاری‌های بزرگی ‫برای نهضت می‌کنن.
‫- هوم. ‫- همه باید فداکاری کنیم.
‫اسمه و ادوین داشتن راجع‌به
‫شهرهای کاملی صحبت می‌کردن ‫که از سیاهپوست‌ها تشکیل شده.
‫شهرستان‌های کامل. ایالات کامل.
‫از جاده‌ی کانزاس تا سرتاسر سرزمین سرخپوست‌ها
‫زمینی غنی از فرصتـه
‫برای زنان و مردان سیاهپوستِ خدا ترسِ ‫سختکوش و با مهر و محبت.
‫انتظار داری مردم سرخپوست کجا برن؟
‫فکر کردی اونا زجر نمی‌کشن؟
‫اون سفیدپوست‌هایی که سوار اون ‫قایق‌های رودخونه میان رو دیدی؟
‫می‌دونی که کجا ساکن میشن.
‫سرزمین سرخپوست‌های دوست‌داشتنیت
‫قرار نیست مدت زیادی ‫برای سرخپوست‌ها باقی بمونه.
‫و مردم ما نیاز به محافظت واقعی دارن.
‫شغل من محافظت از همه‌ست.
‫سیاه، سرخ یا سفید.
‫از کاری که داری می‌کنی خوشحالی؟
‫باید محترمانه بپرسم...
‫...به کدوم ارباب خدمت می‌کنی؟
‫اسمه میگه ویلیام ریوزِ پیر ‫بهت تیراندازی یاد داده.
‫جرج ریوز یادت داده به همون مردانی شلیک کنی
‫که داشتن برای آزادی تو می‌جنگیدن.
‫و حالا قاضی پارکر تعیین می‌کنه به کی شلیک کنی.
‫طرف خوش شانسـه که همچین تیراندازِ مزدوری داره.
‫تنها کسی که ماشه رو می‌کشه منم.
‫تا حالا شلاق رو روی کمرت حس کردی؟
‫هوم؟
‫همه‌اش از تجربیات‌مون حرف می‌زنی
‫انگار هر دومون تجربیات یکسانی داشتیم.
‫مجبور نبودم اون اشتباهات رو ‫تجربه کرده باشم تا محکوم‌شون کنم.
‫تا علیه‌شون بجنگم.
‫با جدیت به کاری که داری می‌کنی فکر کن.
‫باهام سواری کن، با ما.
‫باهمدیگه...
‫باهمدیگه می‌تونیم مکانی بسازیم
‫که همه می‌تونن آزادانه زندگی کنن.
‫ممم.
‫برای همین انقدر مشتاقِ دیدن شوهرم بودی؟
‫برای همین آوردیش اینجا، اسمه؟
‫شاید ما از رویاتون حمایت کنیم، آقای جونز.
‫ولی قرار نیست از صورتِ ‫شوهرِ من برای مقاله‌هاتون استفاده کنین.
‫شوهرم عروسک خیمه‌شب‌بازی نیست که ‫بگیرین دستتون به همه نشون بدین.
‫می‌بینم شما دو تا مشکلات‌تون رو حل کردین.
‫این رو تحسین می‌کنم.
‫حتی بهش حسادت می‌کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خواستم پام رو از گلیمم درازتر کنم.
‫و نمی‌خوایم زیادی مزاحمتون بشیم، مگه نه، اسمه؟
‫تا دم در بدرقه‌تون می‌کنم.
‫نباید خوابیده باشی، سالی جون؟
‫متأسفم که کارناوال رو از دست دادم.
‫گمونم خیلی چیزا رو از دست دادم.
‫من رو می‌بخشی؟
‫حالا شاید فقط همین یه بار.
‫از اون مرد خوشت نیومد، مگه نه؟
‫بابایی فقط روزی بدی داشته. همین.
‫تو و مامان خوبین؟
‫حالمون خوبـه.
‫شانس آوردی دختر مامانتی.
‫خنده‌داره.
‫مامان همیشه میگه دختر بابامم.
‫می‌خوای وان حمام رو برات حاضر کنم؟
‫شاید فردا.
‫شرمنده که مجبور شدم برم.
‫باید زودتر بهت می‌گفتم.
‫از این‌که رفتی عصبانی نیستم.
‫از مردی که آوردی خونه ناامید شدم.
‫هر بار که برمی‌گردی،
‫روحت بیشتر تیکه و پاره شده.
‫شاید اونی که عوض شده تویی.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫شوهرم کجاست؟
‫اون نوری که تو چشم‌هات بود کجاست؟
‫اون رسیدها رو به دقت بررسی کنی‌ها، آقای ریوز.
‫50 دلار کم دادی، فلورنس.
‫چون کفش‌های اون مرد رو ‫تحویل دادی، کمتر گیرت میاد.
‫من کفش تحویل ندادم،
‫یه مرد زنده و سالم
‫به یه رنجر تگزاس تحویل دادم.
‫خب، تلگرافش رو دقیقاً همین‌جا دارم.
‫«تأیید میشه. رنجرهای تگزاس
‫کفش‌های جکسون کولِ زندانی رو
‫از معاون کلانتر، بس ریوز تحویل گرفتند،
‫که فوراً به فورت ورث تحویل‌شون دادند.»
‫رمزی!
‫کی داره مردان سیاهپوست رو ناپدید می‌کنه؟
‫آقای سان‌داون کیـه؟
‫راه رو باز کن.
‫رمزی!
‫آقای سان‌داون کیـه؟
‫♪ اون شب‌ها می‌تازه ♪
‫♪ سریع اسلحه می‌کشه ♪
‫♪ هیچ آرامشی نیست که بشه پیدا کرد ♪
‫♪ وقتی که خورشید غروب می‌کنه ♪
‫شنیدم اون زندانی رو از دست دادی.
‫بد شانسی آوردی.
‫دارشون بزنین دیگه.
‫حقت بود!
‫دوستت دارم، مامان.
‫حقت بود!
‫بس ریوز!
‫آقای سان‌داون سکۀ پنج پزوییـه.
‫سکۀ پنج پزویی آقای سان‌داونـه.
‫سکۀ پنج پزویی.
‫تو واسه نشان احترام قائلی، بس.
‫این نشان‌ها که می‌زنیم به سینه‌مون،
‫از یه‌سری عناصر خام درست شدن.
‫ولی قدرتی که به آدم میدن...
‫چقدر احتمال داره پارکر بهم حکمِ دستگیریِ
‫یه رنجر تگزاس رو بده؟
‫زیرِ صفر.
‫خب، قوقولی قوقو.
‫خون می‌تونه سنگین‌ترین ‫چیزِ لعنتی تو این دنیا باشه.
‫من همیشه گفتم ما تفاوت چندانی نداریم.
‫بجز اون یه مورد.
‫سنگینی خون رو هرگز حس نکردم.
‫ولی همه‌ی این خونی که رو دست‌هات ریخته...
‫به‌قدری پرشون کرده که نتونی
‫اون بچه‌های ارزشمندت رو بغل کنی...
‫که نتونی زن خوشگلت رو نوازش کنی.
‫بس، تو زیرِ سنگینی وزنش سر خم می‌کنی
‫تا بشکنی و بسوزی.
‫فقط خدا...
‫می‌تونه قضاوتم کنه.
‫همون‌طور که تو من رو قضاوت می‌کنی.
‫ولی اگه خدا از قبل قضاوت کرده باشه چی؟
‫هوم؟
‫اگه روحت رو وزن کرده باشه ‫و دیده باشه ناکافیـه چی؟
‫نمی‌بینی؟
‫من قضاوت خداوندم.
‫بهشت پر از قاتلـه، بس ریوز.
‫اونا به لطف خدا ازم پذیرایی می‌کنن ‫همون‌طور که از تو پذیرایی می‌کنن.
‫مــتــرجــم: ‫.:: عرفان طبرسی ::. ‫.:: Erfan Tabarsi ::.
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی :.: MontMovie.Net :.:
مـونـت مـووی در تلگرام @MontMovie
‫[ آنچه خواهید دید... ]
‫بس خودش رو وقف عدالت کرده.
‫جای زیادی برای
‫کار یا شخصِ دیگه‌ای نمونده.
‫دنبال مودی اونیل می‌گردم.
‫توی همین ایوان نشسته.
‫می‌خوای یه زن سیاهپوستِ پیر رو
‫با طناب سفیدپوست‌ها دار بزنی.
‫برده‌گیر، تو فقط همینی.
‫مامان.
‫برین طبقۀ بالا.
‫کلاغ پیر کجاست؟
‫می‌خوای خداحافظی‌ات رو بکنی؟
مــــونت مــــووی :.: MontMovie.Net :.: