‫خیلی‌خب.
‫وقتشه یه راهنمای زبان اشاره برای ایتسواُمی-سان درست کنم.
‫روزی که فهمیدم احساسی که نسبت به ایتسواُمی-سان دارم عشقه...
اگر می‌خوای زبان اشاره یاد بگیری من می‌تونم بهت یاد بدم
یادداشت‌ها
‫اوووه...ممنون.
‫اگه بتونم وقتی با رین-چان می‌رم بار اینو بهش بدم خوب می‌شه.
‫ولی باید زمان درستش رو پیدا کنم.
‫اگه به نظر مایه زحمت بیاد، زودی می‌ذارمش کنار.
‫عه‌وا؟
ممنون
‫کشیدن زبان اشاره از چیزی که انتظار داشتم سخت‌تره.
‫دست راست این‌جوری میاد، پس...
‫همم؟
‫یوکی!
‫شرمنده، ولی می‌تونی بری...
‫رقص منحصر بفردی‌ـه.
CWThierry | Loca MontMovie.Net
‫عصر بخیر‍!
‫خوش‌اومدین. هرجا دوست دارید بشینید.
‫ممنون.
‫رین-چان از دفعه قبل کمتر اضطراب داره.
‫از اون طرف، من عصبی‌ترم.
‫داره زنگ می‌زنه.
‫اون چه صدایی‌ـه؟
‫سمعک‌ها وقتی درست پوشیده نشده باشن ‫هشدار می‌دن.
‫عه...
‫بعضی‌ اوقات سر کلاس هم پیش میاد.
الان تا چه اندازه‌ای می‌تونی بشنوی؟
‫من تا حالا صداهای واقعی رو نشنیدم...
حسش جوری‌ـه انگار همه صداها باهم قاطی شده باشن.‍
نمی‌تونم تشخیص بدم کدوم صدا از کجا میاد یا صدای چیه
‫از زمان تولد؟
و وقتی سمعکم رو درمیارم ‌ نمی‌تونم چیزی بشنوم
‫هوی!
‫بابت ایتسو و سوال‌هاش شرمنده.
‫بیا، یه دستی به این‌جاها بکش.
‫به روی چشم.
‫اون همیشه سعی می‌کنه از کار ملت سر در بیاره.
‫آره ایتسواُمی-سانه دیگه، مگه نه؟
‫علاقه‌اس؟ یا صرفاً کنجکاوی‌ـه؟
‫هرچی باشه من خوشحالم.
‫موندم به خارج از کشور به‌دنیا اومدن ربطی داره یا نه.
‫کی می‌دونه؟ من فکر می‌کنم ایتسو کلا خاصه.
راهنمای زبان اشاره
‫یه راهنمای زبان اشاره؟
‫تو درستش کردی یوکی-چان؟
‫می‌گم، منم می‌تونم ببینمش؟
‫واو!
‫عه، ایول!
‫کلی مطلب داره! برای نوشتن همه اینا حتماً کلی زحمت کشیده!
‫نقاشی‌ها خیلی بامزه‌ان!
‫دست خوش، یوکی!
‫اسم من...
‫«ایـ»...
‫«تسو»...
‫نمی‌فهممش.
‫«تسو» رو این‌جوری نشون می‌دین؟
‫آه، «تسو»...
‫انگشت‌های ایتسواُمی-سان خیلی کشیده‌ان.
‫وای، به قرمزی سوغاتی‌ای که از لائوس برات آوردم شدی.
‫اون؟!
‫برای این ممنونم.
‫البته، نمی‌دونم ازش استفاده کنم یا نه.
‫جان؟!
‫فقط با نقاشی نمی‌فهمم.
‫خودت بهم یاد بده، یوکی.
‫از چه اشاره‌هایی بیشتر استفاده می‌کنی؟
‫«ناز» ها؟
‫اشاره‌های ایتسواُمی-سان...
‫حس دلگرم‌کننده‌ای می‌ده، انگار که همه چیز رو ‫با آرامش در آغوش بگیره.
‫چی‌شده؟
‫اوه. ظاهراً تماس یهویی باعث می‌شه از جاش بپره.
‫عه؟
‫شرمنده.
‫قلبم داره از سینه می‌پره بیرون.
‫امیدوارم صداشو نشنون.
اگه تو باشی اشکالی نداره، ایتسواُمی-سان
‫یه دختری این‌جاست که دیوانه‌وار عاشقته.
‫حالا که می‌دونم عاشقت شدم، باید چیکار کنم؟
‫هی!
‫ما اومدیم.
‫از کی دارین از این بار به اون بار می‌رید؟
‫این‌جا تازه دومی‌ـه.
‫شرمنده.
‫برگام ریخت.
‫روبه‌راهی، شین‌شین؟
‫شلمنده، تسلیدی؟
‫واهای.
‫این دختره خوشگله.
‫موهاش خیلی ابریشمی‌ـه.
‫جون...تو خیلی جیگری آبجی.
‫دنبال عوض کردن مدل موهات نیستی؟
‫می‌دونی آخه، اون خیلی آرایشگر خفنی‌ـه.
‫نه‌بابا داری شورشو در میاری!
‫ای‌بابا...اصلاً نمی‌فهمم چی دارن می‌گن.
‫موی کوتاه احتمالا بهت میاد.
‫یا می‌تونی یه رنگ دیگه رو امتحان کنی! شایدم ‫یکم هایلایت کنی؟
‫شین.
‫شما میای این‌ور.
‫تو هم همین‌طور اِما.
‫چشم!
‫ببخشید، یوکی.
‫ایتسواُمی-سان می‌شناستش؟ باهم دوستن؟
‫کت‌هاتون رو در بیارید و بشینید این‌جا.
‫من یه آبجو می‌خوام ایتسو-کون.
‫و منم یه گیلاس شراب قرمز می‌خورم!
‫شما فقط آب گیرتون میاد سگ‌مستا.
‫اونا هم‌کلاسی‌های دبیرستان ایتسو هستن.
‫آب نمی‌خوام.
‫شراب قرمز!
‫عه؟
‫ایتسو-کون عجب بدجنسی‌ـه.
‫اونی که عینک آفتابی داره درواقع وقتی سوبره ‫از اون مدل‌های باحال و نچسبه.
‫همیشه یه جور رفتار می‌کنه انگار من الکی‌ام. ‫منو اصلاً نگرفته، اوکی؟
‫الکل‌ هم می‌تونه ترسناک باشه‌ ها!
‫هی ایتسو-کون، یه مدتی پاگیر شدی؟
‫چرا؟
‫فقط می‌خواستم بدونم!
‫چرا هی دم به دقیقه می‌ری مسافرت؟
‫عه؟ اون جدی جدی بهش چسبیده بود.
‫می‌دونم ممکنه مست باشه،
‫ولی بازم، جوری که بهش نگاه می‌کنه...
‫عه؟ چرا الان؟!
‫چی‌شده؟
‫مامانم همین الان پیام داد «من خونه توام، رین».
‫یوکی، ببخشید من باید برم.
‫یوکی؟ یوکــــــی؟
‫اونا برای هم چی هستن؟
‫گفتی اهل فوکواُکا هستی رین-چان؟
‫اصلاً از روی لهجه‌ات متوجه نشدم.
‫خب، زمان سال اولم خیلی سعی کردم که درستش کنم.
‫داره مثل خوره مخمو می‌خوره.
‫دوباره چسبیده بهش؟!
‫عه، اونا چشونه؟
‫عه؟
‫عاه، اِما-چان؟
اون دوتا باهم قرار می‌ذارن؟
‫باهم قرار نمی‌ذارن. فقط دوستن.
‫فکر نمی‌کنم در آینده هم احتمال داشته باشه قرار بذارن.
‫عه؟ چرا؟
‫این چیزی نیست که من بهتون بگم.
‫شنیدن این باعث می‌شه احساس کنم
‫که رابطهٔ اونا یه رابطهٔ خاصه.
‫یوکی-چان؟
‫فکر می‌کنم اون درمورد یاد گرفتن زبان اشاره جدی‌‌ـه.
‫بهش یاد بده، خب؟
‫کیو، در باز کن کجاست؟
‫دارم میام.
‫خب. هر وقت خواستید قدمتون سر چشم.
‫«تو راه خونه...مراقب خودت باش.»
‫باید به حرف رئیس راجع‌به رابطه‌ش با اون دختر اعتماد کنم.
‫واای، امشب حرف زدن باهاش خیلی بهم چسبید!
‫باید نهایت تلاشم رو بکنم که اوضاع با کیویا-سان ‫نرم و آروم پیش بره.
‫مگه نه، یوکی؟
‫مسابقه من یه‌جورایی شروع شده بود، فقط ‫من هنوز متوجه‌ش نبودم.
‫منم باید نهایت تلاشم رو بکنم. می‌خوام!
به منم خیلی خوش گذشت٬ شما دوتا فقط با حضورتون فضا رو نورانی می‌کنید. امیدوارم فردا تو دانشگاه روز خوبی داشته باشید
ممنونم کیویا-سان! امیدوارم تو هم روز خوبی سرکار داشته باشی!
شب‌بخیر
شب‌خوش
برای دیشب ممنون. خوشحال می‌شم بازم بهت زبان اشاره یاد بدم.
حتماً
شب‌بخیر
‫چهار روز شده.
‫نه به ایتسواُمی-سان پیام دادم نه دیدمش.
‫شاید دوباره رفته باشه خارج.
‫یا شاید...
‫نمی‌ذارم بره رو اعصابم!
شب‌بخیر
سلام الان تو ژاپنی؟
امروز
سلام الان تو ژاپنی؟
‫بهش پیام دادم...
‫امیدوارم اشکالی نداشته باشه.
‫فوراً جواب داد!
الان تو خشکشویی نزدیک دانشگاهم
می‌خوای همدیگه رو ببینیم؟ یا نمی‌خوای؟
‫اوه؟
‫داری می‌ری بیرون؟
‫«یه تُک پا»؟
‫قبل از ساعت خواب برگردی ها!
‫دو ساعت بیشتر ندارم.
‫تاحالا این وقت شب کسی رو بیرون ندیدم.
‫این اولین‌باره!
‫هوی!
‫آخ!
‫دستمال کاغذی؟ برای چیه؟
‫این وقت شب کجا داری می‌ری؟!
‫او ـ او ـ او ـ اوشی-کون؟!
‫باید برم. فعلاً.
‫چند بسته دستمال کاغذی داره؟!
‫نکنه الان با کسی قرار داری؟
‫آره، چطور مگه؟
‫پسر که نیست؟
‫هــــــــــا؟!
‫انقدر دیر موقع باهات قرار گذاشته؟
‫به مامانم گفتم دارم می‌رم بیرون. ‫قبل از ساعت خواب هم برمی‌گردم.
‫اون یارو کله نقره‌ای‌ـه؟
‫نباید تنهایی بری دیدنش.
‫اون احتمالاً فقط داره محض تفریح بازیت می‌ده.
‫درموردش این‌طوری صحبت نکن. اون منو بازی نمی‌ده.
‫اگه بازیت نمی‌ده...
‫صرفاً سر اینکه چقدر باهات مهربونه از خود بیخود شده!
‫من دیگه از خط شروع گذشتم.
‫حالا که گذشتم، نمی‌تونم به پشت‌سرم نگاه کنم.
‫می‌خوری؟
‫آه، مهمون من.
‫یوکی، ده ینی داری؟ منم یه نوشیدنی می‌خوام.
چای سبز
داغ
‫ممنون.
‫این رو می‌خوای؟ یا نمی‌خوای؟
‫گمونم قیمتش همون حدود 10 ین باشه.
‫البته نمی‌تونم توی ژاپن ازش استفاده کنم.
‫تاحالا ندیده بودمش.
‫واسه کدوم کشوره؟
کونا. تو کرواسی گرفتمش
‫می‌خوای چندتای دیگه هم ببینی؟ یا نمی‌خوای؟
بازم داری؟
‫دلم می‌خواد بیینم!
‫خب، الان که چیزی همراهم ندارم
‫ولی دفعه‌ی دیگه حتماً
‫راستی
‫چرا بیشتر اوقات ‫می‌ری خارج از کشور؟
‫آه...
‫وقتی باهم صمیمی‌تر شدیم ‫بهت می‌گم
‫نمی‌خواد به خودش زحمت توضیح دادن بده!
‫دلم می‌خواد صمیمی‌تر بشیم
‫خیلی نازی.
‫این اشاره‌ای‌ـه که دفعه قبلی بهش یاد دادم.
‫روش‌های دیگه‌ای هم برای گفتنِ «ناز» هست.
‫هوم.
‫مثلاً «بانمک»،
‫یا «بامزه».
‫هــــــــه... بازم هست؟
‫خب...
‫چیزه، آه...
‫کاری که همیشه انجام می‌دی...
‫دنیای زبان اشاره جالبه.
‫بار اول که بهت برخوردم،
‫و دیدم به زبان اشاره حرف می‌زنی،
‫حس کردم دنیایی که تاحالا توش زندگی می‌کردم، وارونه شده.
‫من خارج زندگی می‌کردم،
‫و طبیعتاً به زبان‌ها و فرهنگ‌ها علاقه‌مند شدم.
‫مشوق زندگیم شد،
‫و نگاه من مدام به اهداف دوردست بود.
‫ولی تو باعث شدی به خودم بیام ‫و متوجه چیزی بشم که درست جلوی چشمامه.
‫هوم؟ داشت یه‌چیزی می‌گفت؟
‫می‌خوای من رو بیشتر بشناسی؟
‫آره! دلم می‌خواد صمیمی‌تر باشیم، خیلی بیشتر از الان
‫اشاره‌ی «بیشتر» چیه؟
‫بیشتر.
‫بیشتر...
‫و بیشتر...
‫و بیـ ــــ
‫فهمیدم، فهمیدم.
‫وقتی دست‌هامو می‌گیره، حس می‌کنم ‫دارم روی کف دست‌هاش می‌رقصم.
‫رفتار بیخیالانه‌ش قلبم رو صرفاً بیشتر به تپش میندازه.
‫چـِ ـــــ
‫چرا؟
‫تو به دلم می‌شینی.
‫د ــ داره سر به سرم می‌ذاره تا ببینه چه واکنشی نشون می‌دم؟!
‫ولی، اشکالی نداره، به شرطی که لبخند روی لب‌هاش بیاره.
‫انگشت‌های ایتسواُمی-سان طوری دستم رو گرفتن ‫که انگار نمی‌خوان ولم کنن.
‫و من فقط می‌تونم سفت بهشون بچسبم.
‫حتی اگه یه‌خرده دردم بیاد، بازم حس می‌کنم دور از واقعیته.
‫تا موقع برگشتن کمی بیشتر از یه ساعت مونده.
‫دونه‌های برفی که بیرون مغازه داشتن می‌باریدن، انگار ‫برای لحظه‌ی کوتاهی جایی که بودن خشک می‌شدن،
‫ولی این صرفاً خیال خام من بود.
‫هنوزم برف می‌باره، یوکی؟
‫من عاشق برفم
‫این اشاره‌ی برفه؟
‫منم دوستش دارم.
‫می‌دونم مخاطب حرفش من نیستم!
‫«عشق» به زبان اشاره چی می‌شه؟
‫این؟ یه‌روزی ازش استفاده می‌کنم.
‫هــــــــــــــــــه؟!
‫برای کی؟
‫هوم، نه،
‫«سفر کردن رو دوست دارم» و امثالهم.
‫همراهت میام. خونه‌تون کدوم وره؟
‫سمت عابر پیاده...
‫نمی‌خوام ماشین زیرت بگیره.
‫شاید این حس رو داشته باشه که ‫من رو دور انگشت‌هاش پیچیده،
‫ولی الان، بهم احساس امنیت می‌ده.
‫اگه رفتارش با همه همین باشه، هرکسی عاشقش می‌شه.
‫اون خانومی که اون‌شب ‫اومد به بار ‫دوست‌دخترت بود؟
‫هوم؟
‫کی؟
‫دونفر اومدن تو که خیلی ‫مست بودن، و یه پسری هم باهاشون بود ‫که عینک آفتابی زده بود
‫آه، اونا رو می‌گی؟
‫چرا باید همچین مواقعی توی چشم‌هام خیره بشی؟
‫بی‌رحمانه‌ست.
‫من دوست‌دختر ندارم. اِما دوستمه.
‫ولی...
‫مطمئنم اون دید متفاوتی نسبت بهت داره.
‫تو چی؟
‫اون پسره که توی دانشگاه دیدم داری ‫با خوشحالی باهاش به زبان اشاره صحبت می‌کنی، چی؟
‫یعنی...
‫اون‌موقع ما رو دیده؟
‫دوست دوران کودکیمه
‫یه‌جورایی اتفاقی شد ‫که به یه مدرسه ‫و دانشکده رفتیم
‫اون زبان اشاره رو ‫از خواهر بزرگ‌ترش یاد گرفت، ‫که خودشم درحال آموزش بود
‫هوم... مربوط به کِیه؟
‫اولین چیزی که ‫وقتی کلاس دوم بودیم ‫با اشاره بهم گفت ‫«دختره‌ی احمق!» بود.
‫احـــمـــق!
‫آها.
‫معمولاً باهم هیچ ارتباطی نداریم.
‫از این بحث بکشیم بیرون.
‫دمدمی‌مزاج مثل همیشه.
‫دوباره کی می‌تونم ببینمت؟
‫هوم... راکین رابین دوشنبه‌ها باز نمی‌کنه.
‫ببینم اون اشاره‌ی «قول»ـه؟
‫بیا بریم خونه.
‫برف آسمون بالای سرمون رو می‌پوشونه.
‫با باد می‌وزه،
‫درست مثل الان که قلبم خالی از هر احساس منفی‌ می‌شه.
‫چقدر طرز فکر بچگانه‌ای دارم.
‫نمی‌خوام از هم جدا شیم.
‫آه، از کی اونجایی؟
‫تازه رسیدم. و ساکه خریدم.
‫ایتسو-کون،‌ بذار شب رو بمونم.
‫من دفعه قبل فقط چون شین هم بود گذاشتم بمونی.
‫می‌دونم.
‫متوجه منظورم از این کار می‌شی دیگه؟
‫فاصله‌ت رو حفظ کن.
‫بیا تو.
‫ایتسو-کون، چی می‌خوری؟
‫به خودت زحمت نده.
‫هــــــــه؟
‫از هرچی خواستی می‌‌تونی استفاده کنی.
‫کلید زاپاس دم ورودی‌ـه. به شین نده.
‫صبر کن!
‫ایتسو-کون، کجا داری می‌ری؟
‫دیروقته و برف می‌باره، پس بمون داخل.
‫یعنی انقدر از دیدنم اعصابت خرده؟
‫دیگه از این‌کارها نکن.
‫چی...
‫من فقط چون توئی این‌کارو انجام می‌دم!
‫اِما.
‫دم در خونه‌م آبغوره نگیر. مزاحم همسایه‌ها می‌شی.
‫بدجنس!
‫ایش! کی یه دختر رو توی خونه‌ش تنها می‌ذاره؟!
‫باشه حالا،‌ شرمو کم می‌کنم! اول این ساکه رو تموم کنم...
‫ایتسو-کونِ احمق!
‫آه!
‫راهنمای زبان اشاره
‫«راهنمای زبان اشاره»؟
‫این... دیگه چیه؟